شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و وابستگی عاطفی می‌پردازد. شاعر از دل و احساسی که درون سینه‌اش می‌پرورد سخن می‌گوید و به زیبایی و جذابیت عشق اشاره می‌کند. او به سراسر وجودش که تحت تأثیر این عشق قرار گرفته، می‌پردازد و نشان می‌دهد که این محبت و اشک‌ها در وجودش رشد می‌کنند. همچنین با اشاره به گیاهانی که در بهشت پرورش می‌یابند، به این نکته اشاره می‌کند که عشق و زیبایی در دنیا همانند نعمت‌هایی هستند که به برخی افراد می‌رسد. در نهایت، شاعر به تنش‌های درونی و نظارت بر دشمنان می‌پردازد و نشان می‌دهد که این احساسات حتی در مواجهه با مشکلات هم زنده و پرورده می‌شوند.
دل درون سینه دردت را به جان می‌پروردذوق می‌بیند ازآن هردم ازآن می‌پرورد
هوش مصنوعی: دل درون سینه، با شوق و درد تو را در خود پرورش می‌دهد و از این عشق و احساس خوشی مییابد. هر لحظه از آن عشق زنده و سرشار است.
عاقبت معلوم شد بهر سکانت بوده استاین که جسم ناتوانم استخوان می‌پرورد
هوش مصنوعی: نهایتاً مشخص شد که هدف این جسم ناتوان که فقط استخوان را پرورش می‌دهد، فراهم کردن سکونت و آرامش برای تو بوده است.
لعل اشک لاله‌گون پرورده چشم منستکی بدین رونق بود لعلی که کان می‌پرورد
هوش مصنوعی: اشکهای من به رنگ لاله است و از چشمم جاری میشود. این زیبایی مانند لعل (یاقوت) است که در معدن پیدا میشود.
چون نریزد با خیال خط او چشمم سرشکسبزه دارد بآن آب روان می‌پرورد
هوش مصنوعی: وقتی که چشم من به خط او نمیافتد، سرشار از درد و اندوه میشود و بهطور طبیعی بهسوی زندگی و شادابی میرود.
چون قدت ناید اگر سازد بدین عالم روانهر نهالی را که رضوان در جنان می‌پرورد
هوش مصنوعی: اگر قامت تو به اندازهای نباشد، پس چگونه میتوانی در این دنیا مثل نهالی که در بهشت پرورش مییابد، رشد کنی؟
نعمت دنیا به جاهل گر رسد نبود عجبهست عادت طفل را لطف زنان می‌پرورد
هوش مصنوعی: اگر نعمتهای دنیا به کسی نادان برسد، عجیب نیست؛ چون مثل کودکانی میمانند که از محبت و نوازش زنان بهرهمند می‌شوند.
دیده و دل را فضولی می‌دهد خون از جگردشمنان خویش را بنگر چه سان می‌پرورد
هوش مصنوعی: چشم و دل انسان باعث کنجکاوی و فضولی می‌شوند و این احساس، رنج و درد دشمنانش را به تصویر میکشد. نگاه کن چقدر به خوبی این احساس را پرورش می‌دهد.