شمارهٔ ۱۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس عمیق غم و درد ناشی از جدایی سخن می‌گوید. او به توصیف حالاتی می‌پردازد که در آن دلش پاره‌پاره و چشمانش پر از اشک است. شاعر از شعله‌های آتش که در بسترش شعله‌ور می‌شوند، می‌گوید و اشاره می‌کند که نمی‌تواند نور آفتاب را ببیند زیرا چهره محبوبش برایش درخشش بیشتری دارد. او با حسرت به حالتی می‌نگرد که در تنهایی و غم زندگی می‌کرده و در آنجا به یاد معشوقش می‌افتد. همچنین، او از درد درونی خود و آتش سوزان در قلبش به خاطر یاد محبوب صحبت می‌کند و در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که هیچ آرامشی برایش وجود ندارد مگر زمانی که به آن در موردی خاص دسترسی پیدا کند.
چو پاره پاره دل از دیده ترم افتدهزار شعله آتش به بسترم افتد
هوش مصنوعی: وقتی دلم از شدت غم شکسته و اشکهای چشمانم بریزد، احساس میکنم که آتش هزار شعله بر روی سرم می‌افتد.
نیاورم بنظر آفتاب را ز شرفدمی که دیده بدان ماه پیکرم افتد
هوش مصنوعی: وقتی که نور آفتاب را به چشمم میآورم، زیبایی چهرهات برایم آنقدر جذاب است که خود را فراموش میکنم.
زند بدامن من آفتاب دست ز قدرگهی که سایه آن سرو بر سرم افتد
هوش مصنوعی: زندگیام مانند آفتابی است که با وجود نور و روشنیاش، سایهها نیز بر من میافتند. گاهی خوشحالی و زیبایی را تجربه میکنم و گاهی مشکلات و سختیها بر سرم سایه میاندازند.
خوشم بکنج غم و بی کسی که باشم منکه ره ببزم بتان سمنبرم افتد
هوش مصنوعی: من از تنهایی و غم خوشحال میشوم، چرا که دور از دیگران، پیوندی با زیباییها و عشقها دارم.
بدست اخترم ای کاش برق آتش آهرسد بچرخ شب غم در اخترم افتد
هوش مصنوعی: ای کاش به مدد ستارهام، شعلهی آتش و آه از دل پر درد من به دور شب غم برسد و برچرخد.
بیاد لعل تو آتش فتاد در جگرمکه آتشی بدل درد پرورم افتد
هوش مصنوعی: به یاد لب لعل تو، آتشی در دل من ontstad که این آتش ناشی از درد و عشق توست و به جانم شعله میکشد.
بهیچ باب فضولی قرار نیست مرامگر دمی که گذر سوی آن درم افتد
هوش مصنوعی: من هیچ وقت نمیخواهم در امور دیگران دخالت کنم، جز زمانی که اتفاقی به آنجا برسم و مجبور شوم.