شمارهٔ ۲۰۹ - فضولی

دلا بمهر رخش دیده پر آب اندازترست پرده چشمت بآفتاب انداز

صبا که گفت که حرفی ز بی قراری مابگوی آن گل تر را در اضطراب انداز

نقاب کرد تن خاکیم ز چهره جانگرت هواست که افتد ز رخ نقاب انداز

میانه من و تو هستی منست حجاببیا و آتشی از رخ برین حجاب انداز

چه می دهی از سر التفات دل برقیبسگی ست ، جانب او سنگ اجتناب انداز

شدم خراب ز بی رحمی تو رحمی کنگهی ز لطف نظر بر من خراب انداز

چه کار تست فضولی قبول قید ورعترا که گفت که خود را درین عذاب انداز