شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عواطف و احساسات عاشقانه خود اشاره می‌کند. دل او به زیبایی و خنده آن گلبرگ اسیر است و از درد فراق جانان رنج می‌برد. بلبل در فراق گل فریاد می‌کشد و عشقش پیچیدگی‌های زیادی دارد. شاعر می‌گوید که حیرت و شگفتی‌اش از زیبایی معشوق او را غافل کرده و همه را سرگردان کرده است. همچنین، او به حقه‌های زندگی و نامعلومی‌های عشق اشاره می‌کند و از همه می‌خواهد که در طول عمرشان به اشتباهات خود توجه نکنند و امیدوار به بخشش باشند. این شعر، پر از احساسات عمیق و تفکر درباره عشق و زندگی است.
دل اسیر لعل آن گلبرگ خندانست بازکار من از دست دل چاک گریبانست باز
هوش مصنوعی: دل من به زیبایی و جاذبه آن گلبرگ خندان گرفتار شده و حالا دیگر نمیتوانم بر احساسات خود کنترل داشته باشم.
گل دریده پیرهن بلبل فتاده در فغانآن گل نورس مگر در سیر بستانست باز
هوش مصنوعی: گل پاره شده از پیراهن بلبل، در حال ناله و غمگینی است. آیا این گل تازه جوان هنوز در حال گشت و گذار در باغ است؟
بست جانان صد گره بر زلف و اهل درد راصد گره زان صد گره بر رشته جانست باز
هوش مصنوعی: عزیز من، زلفش پر از گرههای پیچیده است و آدمهای دردمند به خاطر همین پیچیدگیها، از این گرهها میکوشند تا روح خود را آزاد کنند.
حیرت حالم ترا کردست غافل از حجابعالمی را چشم بر روی تو حیرانست باز
هوش مصنوعی: حالتی از حیرت و شگفتی بر من حاکم شده که به خاطر غفلت از موانع و پردههای دنیوی، چشمانم به تو دوخته شده و در حیرت به تماشای تو نشستهام.
مرغ دل را گر نه بگشادست تا دست صباوه چه واقع شد چرا زلفت پریشانست باز
هوش مصنوعی: اگر دل من نتوانسته است بگشاید، پس چرا وزش نسیم (صبا) چنین تأثیری داشته است و چرا تارهای زلفت اینگونه آشفته و پریشان شدهاند؟
حقه لعل شکربارت شد از چشمم نهاناین نشان حقه بازیهای دورانست باز
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که زیبایی و دلربایی تو از چشمانم پنهان شده است و این، نشانهای از فریبکاریهای زندگی است که بارها دیدهام.
مگذران عمر گرامی را فضولی در خطاگرچه می دانی در امید غفرانست باز
هوش مصنوعی: زندگی ارزشمندت را صرف جست و خیز در کارهای بیفایده نکن. حتی اگر میدانی که امید به بخشش وجود دارد، باز هم از اشتباهات دوری کن.