شمارهٔ ۲۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با احساساتی پرشور از عشق و دل‌باختگی، به تماشای معشوقش می‌رود و از رسوایی خود در مقابل او صحبت می‌کند. او از تیرهای غم‌انگیز ابروهای معشوقش رنج می‌برد و تنها نگاه او برای او کافی است. شاعر اشاره می‌کند که نیازی به رقبای دیگر ندارد، زیرا خود معشوق بزرگ‌ترین رقیب است. در دل او گلی وجود دارد که جز معشوق هیچ کس را نمی‌خواهد و از ترس بی‌خبری او از احساساتش، نگران است. او به ضعف جسمی خود اشاره می‌کند که شوق دیدار معشوق باعث شده است. در نهایت، شاعر می‌خواهد از بار غم دل رهایی یابد و به یاد معشوقش غرق در خیال می‌شود.
بکویش می روم بهر تماشای مه رویشتماشاییست از رسواییم امروز در کویش
هوش مصنوعی: به سمت خانهاش میروم تا زیبایی چهرهاش را تماشا کنم. امروز، رسواییام در این کوچه به نوعی جلب توجه کرده است.
ندارم تاب تیر غمزهای آن کمان ابرومگر سویم بتندی ننگرد تا بنگرم سویش
هوش مصنوعی: من تاب و تحمل تیر نگاه اشکآور او را ندارم، مگر اینکه او با تندی به من نگاه نکند تا بتوانم به او نگاه کنم.
چه حاجت با رقیبان دگر در منع من او رارقیب او بس است از هر که باشد تندی خویش
هوش مصنوعی: هیچ نیازی به رقابت با دیگران نیست، زیرا آن رقیب در دل من کافیست. از هر کس که باشد، فقط خودخواهیام مانع می‌شود.
گلی دارم درون دل ز غیرت کس نمی خواهمنشنید پهلوم ترسم که ناگه بشنود بویش
هوش مصنوعی: من در دل خود گلی دارم که میخواهم فقط خودم از آن باخبر باشم و نگرانم که اگر دیگران بوی آن را حس کنند، ممکن است در خطر بیفتم.
ازان رسوا شدم کز غایت ضعف تنم در دلنگنجید و برون افتاد شوق رشته مویش
هوش مصنوعی: از آنجا که به خاطر ضعف و ناتوانیام نتوانستم عشق او را در دل خود نگه دارم، شوق و آرزویم نسبت به او بیرون ریخت و از چنگم خارج شد.
قدم خم باشد ز بار غم برون شو از تنم ای جانکه نتوان بود اینجا با خیال قد دلجویش
هوش مصنوعی: اگر قلبم از رنج و غم سنگین شده، ای جان، دور شو از من؛ زیرا نمیتوانم اینجا با یاد و خاطره قد و قامت دلربایش بمانم.
فضولی چون نیابم در دل اهل محبت رهخیالی کرد ضعفم در خیال جعد گیسویش
هوش مصنوعی: وقتی که نتوانم در دل عاشقان فضولی کنم، در ذهن خود به خیال زیبایی و دلربایی او میپردازم و ضعف روحیام را در این خیال احساس میکنم.