شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگری عمیق از عشق و درد ناشی از آن است. شاعر از رحمت خاصی صحبت می‌کند که در پس جفای معشوق به او نهفته است و وفای معشوق را به عنوان نشانی از اخلاص می‌داند. او خود را در بزم غم عشق مست توصیف کرده و از سرود ناله‌اش می‌گوید. عشق او به قدری عمیق است که عقل را زیر پا می‌گذارد. شاعر به تعبیر زیبایی، پروانه‌ای را که به شمع نزدیک می‌شود، به عنوان نشانه‌ای از عشق می‌بیند و می‌گوید که درد و رنج عشق، ارزش و قیمتی به او داده است. غم معشوق جزئی جدایی‌ناپذیر از وجود او شده و در نهایت، شاعر به اهمیت راز عشق و عدم بیان آن برای دیگران اشاره می‌کند.
زهی جفای تو بر من دلیل رحمت خاصمرا وفای تو نقش صحیفه اخلاص
هوش مصنوعی: عجب بیرحمی تو بر من که نشاندهندهی رحمت خاص توست. وفای تو مانند نگاری است که در دل صداقت من ثبت شده است.
مدام مطرب بزم غم توام من مستسرود ناله من کرده چرخ را رقاص
هوش مصنوعی: من همیشه در حال جشن و شادمانی هستم، اما غم تو مرا مست و ناتوان کرده است، به طوری که صدای نالهام به آسمان میرسد و چرخ فلک را به رقص درآورده است.
خراب باده عشقت ز ننگ عقل بریاسیر حلقه زلفت ز دام قید خلاص
هوش مصنوعی: عشق تو به قدری ویران کننده است که عقل را شرمنده می‌کند. من در دام زلف تو گرفتار شدهام و از بندهایی که مرا محدود کردهاند، رهایی ندارم.
جزای کشتن پروانه شمع را این بسکه از نسیم دم صبح می رسد بقصاص
هوش مصنوعی: کشتن پروانه توسط شمع به این نکته اشاره دارد که تنها نتیجهاش این است که نسیم صبحگاهی صدای انتقام را به گوش میرساند.
بلا و درد و غمت قدر داده اند مراکه نیست قیمت هر جنس جز بقدر خواص
هوش مصنوعی: بلا و درد و غم، ارزش و قدری به من بخشیدهاند، زیرا هیچ چیزی در دنیا ارزش واقعیاش از ویژگیهای خاصش فراتر نمیرود.
غم تو بود مشخص مرا دمی که هنوزنداشتند تعین هیاکل و اشخاص
هوش مصنوعی: غم تو در واقع باعث شناخته شدن من شد، زمانی که هنوز هیچ تعریفی از چهرهها و صورتها وجود نداشت.
حدیث عشق فضولی به هیچ کس مگشادرون بحر نباید که دم زند غواص
هوش مصنوعی: در مورد عشق و احساسات عمیق آن هرگز با کسی صحبت نکن، چرا که مانند یک غواص در عمق دریا هستی و نباید هیچ صدایی از خود بیرون بیاوری.