شمارهٔ ۲۵۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و عذاب ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید. او خود را بی‌حال و سوزان توصیف می‌کند و از گلی که به داغ یار مزین شده، سخن می‌گوید. عشق او به معشوق به حدی است که از همه چیز فارغ شده و جز غصه و درد احساس دیگری ندارد. شاعر احساس می‌کند که از درون در آتش عشق می‌سوزد و هیچ‌کس نمی‌تواند غم او را درک کند. او با حسرت به زنجیر غم معشوق خود اشاره می‌کند و از این‌که این غم، دشمنش شده، گله می‌کند. در کل، این شعر تصویر واضحی از درد و رنج ناشی از عشق ناتمام و دوری معشوق است.
من که بی‌لاله‌رخی ساکن گلخن شده‌امزآتش عشق چنین سوخته خرمن شده‌ام
هوش مصنوعی: من که بدون محبوبی زیبا و دلربا، در جایی تاریک و غمانگیز زندگی میکنم، به خاطر آتش عشق، مانند مزرعهای که در آتش سوخته باشد، به شدت آسیب دیده و درونم آتشزده است.
بی‌گل روی تو و گلشن کویت عمریستفارغ از میل گل و رغبت گلشن شده‌ام
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که بیوجود تو و باغ زیبایت از خواستن گل و زیبایی باغ بینیاز شده‌ام.
می‌شوی یار کسان می‌کشی از غصه مراجان من راضی ازین غصه به مردن شده‌ام
هوش مصنوعی: تو به دوستانت نزدیک می‌شوی و من از غصه و اندوهی که دارم، جانم در خطر است. اما من از این وضعیت راضیام و به مرگ نزدیک شدم.
گلبن پر گل و گلزار غم خوار مبینمن عریان که به داغ تو مزین شده‌ام
هوش مصنوعی: در باغی که پر از گل است و زیباییهایش همگان را شگفتزده می‌کند، تو نگذار غم و اندوه من را ببینی. من خود را عریان میبینم چرا که به خاطر داغت، آغشته به درد و غم شده‌ام.
می‌جهد آتشم از دل همه‌شب در کویتز آتش دل شجر وادی ایمن شده‌ام
هوش مصنوعی: در دل من آتش عشق تو همیشه شعلهور است و این احساس من را به جایی آرام و امن رسانده که همچون درختی سوزان در کنار تو هستم.
هیچ کس نیست که در بند غم زلف تو نیستنه همین بسته زنجیر غمت من شده‌ام
هوش مصنوعی: هیچ کس نیست که به دلیل زیبایی و زلف تو غمگین نباشد، اما من فقط کسی هستم که به خاطر این غم، به زنجیر تو گرفتار شده‌ام.
دوست را نیست فضولی غم ناکامی منآه ازین غم که به کام دل دشمن شده‌ام
هوش مصنوعی: دوست به مسائل و مشکلات من توجهی ندارد و این ناراحتی من به حدی است که باعث شادی دشمنم شده است.