شمارهٔ ۲۶۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عاطفی عمیق از عشق و longing (دلتنگی) است. شاعر از زیبایی و محبت معشوق خود سخن می‌گوید و به شدت تحت تأثیر آن قرار دارد. او می‌نویسد که عشق او را از هیچ به وجود آورده و در مسیر عشقش، در غربت و حیرت به دنبال راهی جز درگاه معشوق نیست. شاعر از اشک‌هایش به عنوان نشانه‌ای از غم و رنجی که تحمل کرده صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که در جستجوی نوشیدنی ناب است تا بتواند از غم دنیا رهایی یابد. در نهایت، او به شدت احساساتش را در کلمات بیان می‌کند و نشان می‌دهد که گریه و غم‌هایش ناشی از عشق و یادآوری معشوق است.
جان را به لعل چون شکرت تا سپرده‌امدیدست لذتی که من از رشک مرده‌ام
هوش مصنوعی: من جانم را مانند شکر به لعل (جوهر قیمتی) سپرده‌ام و از آن لذتهایی را دیدهام که باعث حسادت مردگان شده است.
شوق تو رهنمای وجودم شد از عدمنی من به اختیار خود این ره سپرده‌ام
هوش مصنوعی: آرزو و محبت تو باعث شد که به زندگی و وجودم معنا پیدا کند. من از هیچ و عدم به این مسیر آمدهام و این راه را به انتخاب خودم ادامه میدهم.
در غربت وجود که وادی حیرتستجز درگه تو راه به جایی نبرده‌ام
هوش مصنوعی: در دوران تنهایی و سردرگمی، جز به درگاه تو هیچکجا نتوانستهام بروم.
نقد سرشکم از در انجم زیاده استشب‌های غم همین و همان را شمرده‌ام
هوش مصنوعی: سرما و غم زندگی به اندازهای بر من فشار آورده که اشکهایم را میتوانم به حساب شبهای سختی که گذراندهام بگذارم. در واقع، شبهای غم و اندوه من قابل شمارشاند و برآورد غم و درد در زندگیام بسیار بیشتر از اشکهایم است.
بهر قبول نقش خطت نقش غیر راعمریست از صحیفه خاطر سترده‌ام
هوش مصنوعی: برای اینکه اثر نوشتهات را بپذیرم، عمری است که هر گونه تصویر دیگر را از ذهنم پاک کردهام.
ساقی بیا که باز می نابم آرزوستتا کی غم زمانه بدارد فسرده‌ام
هوش مصنوعی: ای ساقی، بیا و دوباره به من شراب ناب بده، چون هنوز آرزو دارم. تا کی باید غم و اندوه دنیا مرا غمگین و بیحال نگه دارد؟
در پرده‌های دیده فضولی نماند نماز بس که بهر گریه دمادم فشرده‌ام
هوش مصنوعی: نگاه کردن به اطراف دیگر برایم ممکن نیست؛ چون به قدری در حال گریه و اندوه هستم که هر قطره اشک را به سختی نگه داشتهام.