شمارهٔ ۲۷۲
هوش مصنوعی: این شعر توصیف حال و احوال شاعر است، که در آن به یاد عشق و احساسات خود می‌پردازد. شاعر از گذشته‌ای یاد می‌کند که به همراه خط سبز محبوبش و شعله‌ی شمعی روشن دل سپری کرده است. او حسرت و غم از دست رفتن عشق را احساس کرده و به مقایسه با دیگران، به ویژه فرهاد و مشکلاتشان می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق او را از دسترسی به چیزهای دیگر محروم کرده و در عمق دریاهای غم و اندوه غرق شده است. در نهایت، شاعر از زیبایی عشق و تاثیر آن بر زندگی‌اش حرف می‌زند.
بی خط سبزت شبی هر جا که منزل داشتمتا سحر چون سبزه پا از رشک در گل داشتم
هوش مصنوعی: در شبی که در جایی اقامت داشتم، تا سحر، حسرت لبخند سبز تو مثل گیاهی بود که از زیبایی گل، پا گذاشته بود.
دوش شمعی بود همرازم که از روشن دلیبود او را بر زبان من هر چه در دل داشتم
هوش مصنوعی: دیشب شمعی همراه من بود که به خاطر دل روشنش، هر آنچه در دل داشتم را بر زبانم آورد.
بود اسباب کمال رفعتم چون مه تمامچون نباشد آفتابی در مقابل داشتم
هوش مصنوعی: به من امکانات و ابزارهایی داده شده که به مقام و کمال برسم، مانند ماهی که در شب کامل میتابد. اما اگر در مقابل من هیچ نوری نباشد، چگونه میتوانم درخششی داشته باشم؟
بود صد فرهاد را بر صورت حالم حسددر نظر تا نقش آن شیرین شمایل داشتم
هوش مصنوعی: حسادت صد نفر به حال من به خاطر اینکه چهره آن شیرین را در ذهن دارم.
بر من دیوانه تشویش خرد حکمی نداشتسوری از سودا حصاری از سلاسل داشتم
هوش مصنوعی: من دیوانهای هستم که در تنگنای فکر و نگرانی، هیچ حکمی ندارم. در دل خود از عشق گرفتار شدهام و دور خود را زنجیرهایی از اندیشههای پریشان پیچیدهام.
آفرین ای زورق ساغر رهاندی از غمممن درین دریا کجا امید ساحل داشتم
هوش مصنوعی: ای چایخانهدار، تو مرا از غم و اندوه نجات دادی؛ در این دریای بیپایان که هیچ امیدی به رسیدن به ساحل نداشتم.
گر تهی دستم ز دین و دل فضولی دور نیستعشق بربود از کف من آنچه حاصل داشتم
هوش مصنوعی: اگر از ایمان و دل خالی باشم، دور نیست که عشق آنچه را که داشتم، از من برباید.