شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و اشتیاق خود به محبوب می‌گوید و آرزوی نزدیکی به او را ابراز می‌کند. او تمایل دارد که به خاک درگاه محبوب تبدیل شود و به دور او بچرخد. در طول این عشق، او درد و رنج‌های خود را بیان می‌کند و از حالتی که در آن محبوب را می‌بیند، شگفت‌زده می‌شود. شاعر به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و در نهایت از زندگی و آرامش می‌گوید، در حالی که به دنبال راهی برای رسیدن به آب حیات و آرامش در کنار محبوب است.
چو میرم در هوایت کاشکی خاک درت گردمگهی با گردبادی خیزم و گرد سرت گردم
هوش مصنوعی: هر وقت که به یاد تو میروم، ای کاش که گرد خاک درب خانهات بشوم، تا هر گاه که بادی شروع به وزیدن کرد، به دور تو بچرخم و همیشه در نزدیکیات باشم.
شود بر پهلویم هر استخوانی خنجری هر گهز پهلویی بپهلویی بیاد خنجرت گردم
هوش مصنوعی: هر استخوانی در بدنم مانند خنجر می‌شود، و هر بار که به پهلویی میافتم، یاد خنجر تو در ذهنم میآید.
دران حالت که آن شمع بتان را گرد سر کردیبگو حال من ای پروانه قربان سرت گردم
هوش مصنوعی: در آن لحظه که آن شمع زیبا دور خودت را روشن کردی، بگو حال من چیست، ای پروانه که جانم را فدای تو میکنم.
برآمد جان شیرینم ز حیرت جان من تا کیاسیر تلخ کامی بی لب جان پرورت گردم
هوش مصنوعی: زندگیم دچار سردرگمی شده و نمیدانم تا کی باید در رنج و اندوه بمانم. روح من به عشق تو نیاز دارد و میخواهم از این حالت ناراحتکننده خارج شوم.
دران وقتی که تو رخساره خوی کرده بنماییگشایم دیده و حیران گلبرگ ترت گردم
هوش مصنوعی: وقتی تو چهرهات را نشان میدهی، چشمانم را باز میکنم و از زیبایی گلبرگت شگفت‌زده میشوم.
ز خاک آستان او مرا بردار ای گردونز رنج من بیاسا چند خار بسترت گردم
هوش مصنوعی: ای آسمان، مرا از خاک آستان او بلند کن و از رنج‌های من کاسته کن، تا بتوانم به خواب خوش فرار کنم و از غمها و سختیها دور شوم.
فضولی ره بخاک درگه پیر مغان بردمبیا تا سوی آب زندگانی رهبرت گردم
هوش مصنوعی: به مکانه پیر مغانی رفتم که به آن علاقه دارم و با تو میخواهم بیایم تا به من نشان دهی چگونه به سوی آب حیات بروم و راهنماییم کنی.