شمارهٔ ۲۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات و دردهای عمیق خود را توصیف می‌کند. او از نوشتن درباره مشکلات و غم‌هایش امتناع می‌کند، زیرا می‌داند که طرف مقابل توجهی به نوشته‌هایش نخواهد کرد. او به تصویر کشیدن زیبایی و عشق می‌پردازد، اما می‌داند که هیچ‌کس افسانه‌های عاشقانه‌اش را نخواهد خواند. به‌علاوه، او به سنگینی بار غم و دردهایش اشاره می‌کند و از عذاب‌هایی که از اختلال در روابطش می‌کشد، سخن می‌گوید. به‌طور کلی، شاعر احساس ناامیدی و تنهایی را در پی عدم فهم و درک از سوی دیگران بیان می‌کند.
نمی‌خواهم به او درد دل صد پاره بنویسمکه می دانم نخواهد خواند گر صد باره بنویسم
هوش مصنوعی: نمی‌خواهم احساسات و مشکلاتم را برای او بنویسم؛ زیرا میدانم که حتی اگر بارها این کار را انجام دهم، او آنها را نخواهد خواند.
ز راهت ریز بهر خشک کردن خاک بر خطیکه من با خون دل بر صفحه رخساره بنویسم
هوش مصنوعی: به خاطر تو، هر کجا لازم باشد، خاکی را برای خشک کردن برمیدارم تا بر چهرهام با خون دل نوشتههایی به جا بگذارم.
ز جنبش افکند مانند مژگان خامه را حیرتچو خواهم وصف رویش در دم نظاره بنویسم
هوش مصنوعی: وقتی که چشمها در حرکت هستند، مانند مژگان، قلم را بهراحتی به زمین میاندازند. زمانی که میخواهم زیبایی چهرهاش را در لحظهای از تماشا توصیف کنم، دچار حیرت میشوم.
بغربت سوختم روزی نگفت آن ماه مشگین خطکه آرم یاد و مکتوبی بآن بیچاره بنویسم
هوش مصنوعی: در یک روز به دوری و جدایی دچار شدم و آن ماه زیبا هیچگاه به من نگفت که یاد و نامهای برای آن دلخسته بنویسم.
ز سنگ خاره تا روز قیامت سر زند آتشز سوز دل اگر حرفی بسنگ خاره بنویسم
هوش مصنوعی: اگر از دل سوختهام سخنی بر روی سنگ سخت بنویسم، تا روز قیامت آن سنگ را آتش میزند.
نخواهد خواند کس افسانه فرهاد و مجنون رااگر شرح غم خود را من آواره بنویسم
هوش مصنوعی: اگر من داستان غم و درد خودم را بگویم، کسی به داستان فرهاد و مجنون توجهی نخواهد کرد.
فضولی کرد تیغ غم قلم هر استخوانم راکه با هر یک حساب ظلم آن خونخواره بنویسم
هوش مصنوعی: غم مانند تیغی عمل کرده و به دنبال هر استخوان من میچرخد. اگر بخواهم ظلمهای آن بیرحم را یادداشت کنم، باید برای هر یک از استخوانهایم نوشتهای جداگانه تدارک ببینم.