شمارهٔ ۲۹۳
هوش مصنوعی: این شعر احساس تنهایی و غربت شاعر را بیان می‌کند. او از بی‌اعتباری و بی‌دوستی در دیاری که در آن است، رنج می‌برد و حس می‌کند که هیچ کار و جایگاهی ندارد. در این حس ناامیدی، او به مشکلاتی که از رقیبانش در این دیار به وجود آمده، اشاره می‌کند. همچنین، او به شوق و آرزوی بازگشت به یک مکان امن و آرام اشاره دارد، ولی در اینجا کسی را نمی‌بیند که بتواند حمایت و همراهی‌اش باشد. در نهایت، او بیان می‌کند که توانایی انتخاب دوست دیگری را نیز ندارد و تنها شادی‌اش این است که در نداشته‌هایش، فارغ از مسائل روزگار، یک نوع آرامش دارد.
بدلبری سر و کاری درین دیار ندارمدرین دیار چه مانم چو هیچ کار ندارم
هوش مصنوعی: در اینجا میگوید که در این سرزمین برای جذابیت و زیبایی خود هیچ فعالیتی ندارم و وقتی در اینجا هیچ کار مؤثری نمیکنم، چرا باید بمانم؟
مرا نمی شمرد آن مه از سکان در خودبرون روم چو درین شهر اعتبار ندارم
هوش مصنوعی: آن ماه دریا را به من توجهی ندارد و من از کشتی به بیرون میروم، زیرا در این شهر شان و اعتباری برایم نیست.
مصیبت است بغربت غم هجوم رقیبانخوش است این که درین ملک هیچ یار ندارم
هوش مصنوعی: در غربت، مشکلات زیادی وجود دارد و رنجی که از جانب رقیبان به فرد میرسد، سخت است. اما در این کشور خوشحالم که هیچ دوست و یاری ندارم.
کمند شوق مرا می کشد بمأمن اصلیدرین نشیمن حیرت ازان قرار ندارم
هوش مصنوعی: شوق و اشتیاق من همچون تلهای است که مرا به سوی مکان اصلیام میکشد و من در این جایگاه پر از حیرتم، نمیتوانم آرامش داشته باشم.
ندیم روضه انسم چو بلبلان هواییهوای دیدن این باغ و این بهار ندارم
هوش مصنوعی: دوست من، مانند بلبلها، دلم میخواهد به این باغ و بهار نگاه کنم، اما چنین حالتی را ندارم.
ربوده است ز دست من اختیار نگاریچه گونه یار دگر گیرم اختیار ندارم
هوش مصنوعی: اختیار و قدرت انتخاب از دست من خارج شده است و نمیدانم چطور میتوانم محبوب دیگری پیدا کنم، زیرا دیگر هیچ اختیاری ندارم.
ز فیض فقر فضولی همین سعادت من بسکه اختلاط با بنای روزگار ندارم
هوش مصنوعی: از نعمت فقر و نداشتن، همین برای من کافی است که با ساختار و نظم روزگار در هم آمیخته نیستم.