شمارهٔ ۳۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوری و جدایی از معشوق خود صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که به خاطر این درد و رنج، از سفر کردن و لذت‌های زندگی کاسته است. او به آسیب‌های عاطفی ناشی از این جدایی اشاره دارد و می‌گوید که ناله‌هایش موجب شرمندگی او شده است. شاعر همچنین به گوشه‌نشینی و کاهش ارتباطاتش با دیگران اشاره می‌کند و می‌گوید که محبت و یاد معشوق در دلش باقی مانده، اما رنج جدایی، او را از بسیاری از لذت‌ها و زیبایی‌های دنیا دور کرده است. در نهایت، بیان می‌کند که جدایی از معشوق بر روح و جانش تأثیر عمیقی گذاشته و به شدت تحت تأثیر یاد اوست.
روزگاری شد ز کویت درد سر کم کرده ایمسویت از بیم رقیبانت گذر کم کرده ایم
هوش مصنوعی: مدتی است که از دردی که به خاطر تو دارم کاستهام و از ترس رقبایت، کمتر به سمت تو میآیم.
ناله ما را از سگان کوی او شرمنده داشتزین خجالت درد سر زان خاک در کم کرده ایم
هوش مصنوعی: صدای ناله ما به حدی بود که سگان کوی محبوبمان شرمنده شدند و به خاطر این شرمندگی، از درد سر و زحماتی که کشیدهایم، از آن خاک کم گذاشتهایم.
همعنان ماست غم تا رفته ایم از کوی تودر جهان زین ناملایم تر سفر کم کرده ایم
هوش مصنوعی: غم ما همچنان با ماست؛ چون از کوی تو رفتهایم، در این دنیا سفرهای سختتر و ناملایمتری را کمتر کردهایم.
بی رخت قطع نظر از دیدن عالم نکردزین سبب از مردم دیده نظر کم کرده ایم
هوش مصنوعی: بدون وجود تو، از دیدن دنیا چشم پوشیدم و به همین خاطر، از مردم نگاه انداختهام و کمتر به آنها توجه میکنم.
کم نشد دور از تو آب چشم ما معذور دارگر غبار درگهت از چشم تر کم کرده ایم
هوش مصنوعی: عزیزم، دوری از تو باعث شده که اشکهای ما کم نشود. پس لطفاً ما را ببخش، اگر غبار درگاه تو را از چشمهای خیسمان کمتر کردهایم.
غیر افغان نیست بر یاد سگانت کار ماتا جدایم از درت کار دگر کم کرده ایم
هوش مصنوعی: غیر از افغانها، کسی دیگر در یادآوری سگهایمان به ما کمک نمیکند. تا زمانی که از دروازهات دور هستیم، کار دیگری نکردهایم.
تا جدایم از در جانان فضولی چون سکانبی فغان و ناله شامی را سحر کم کرده ایم
هوش مصنوعی: زمانی که از محبوبم دور میشوم، حال و احوالم شبیه کسی میشود که بدون هیچ فریادی، سکان را در دست دارد و در دل شب آرامش را گم کرده است.