شمارهٔ ۳۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند. او می‌پرسد چرا باید به دور از چهره معشوق نگاه کند، در حالی که با یک نگاه به زمین هم می‌تواند حال و روزش را درک کند. او از جدایی از زیبایی معشوق و تاریکی شب‌ها سخن می‌گوید و حسرت می‌خورد که نمی‌تواند در کنار او باشد. شاعر تاکید می‌کند که برای عشق باید ثابت قدم باشد و از بی‌دلیل دعوا کردن پرهیز کند. او به شب‌های خوشی که می‌تواند در بزم به یاد معشوق ساز بزند، اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر به خاطر گناهش مجازات شود، به این کار راضی است. همچنین از عشق و خط و زلف معشوق سخن می‌گوید و از احساساتش در مقابل زیبایی او می‌نویسد. این شعر ترکیبی از عشق، حسرت و زیبایی است که شاعر در کلماتش به تصویر می‌کشد.
چرا نگاه بدور رخت بماه کنمکه چون نگاه کنی بر زمین نگاه کنم
هوش مصنوعی: چرا به دور چهرهات نگاه کنم، در حالی که وقتی تو به من نگاه میکنی، من فقط به زمین خیره میشوم؟
جدا ز شمع جمال تو تا بکی شبهاچراغ خلوت خود را ز برق آه کنم
هوش مصنوعی: تا کی باید شب‌ها در تنهایی با یاد زیبایی تو آرامش خود را با اشک و سوز فراق روشن کنم؟
ز ناز بر سر من پا نمی نهی تو اگرهزار بار سر خویش خاک راه کنم
هوش مصنوعی: اگر تو به خاطر ناز و خودخواهیات پای خود را بر سر من نگذاری، من حاضر هستم هزار بار سرم را به خاک راه بیندازم.
باشک و آه کنم عشق را بخود ثابتچه لایق است که دعوای بی گواه کنم
هوش مصنوعی: عشق را به خودم ثابت میکنم و با احساس و اشتیاق این کار را انجام میدهم، زیرا نمیخواهم به دعوایی بی‌دلیل و بدون شاهد وارد شوم.
خوش آن شبی که دهم ساز بزمگاه سرورخیال روی ترا شمع بزمگاه کنم
هوش مصنوعی: شبی خوش است که در آن برای جشن و شادی، زیبایی چهره تو را مانند شمعی روشن در محفل قرار دهم.
بهر گناه قصاصم اگر تو خواهی کردنه عاقلم عملی کز بجز گناه کنم
هوش مصنوعی: اگر بخواهی به خاطر گناهانم مجازاتم کنی، در این صورت باید بدانی که من عملاً هیچ کاری جز گناه انجام ندادهام، و از عقل خود نیز خبری ندارم.
فضولی از خط و زلف بتان گرفت دلمبسهو نامه خود تا بکی سیاه کنم
هوش مصنوعی: دلم به خاطر شیفتگی به زیبایی و موهای بتها مشغول شده و از سر نادانی نامهای را بدون توجه فرستادم تا ببینم تا کی میتوانم به این تاریکی ادامه دهم.