شمارهٔ ۳۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلتنگی خود برای محبوبش سخن می‌گوید. او با بیان تصاویری زیبا نشان می‌دهد که چگونه دلش را به زلف محبوب بسته و از غم جدایی رنج می‌برد. شاعر به عشق و زیبایی‌های آن اشاره کرده و ابراز می‌کند که تنها آرزویش در زندگی، وصال محبوب است. او احساسات عمیق خود را بیان می‌کند و می‌گوید که اگر کسی از حالش بپرسد، به خاطر عشقش به محبوب، از خود بی‌خبر است. در نهایت، شاعر با ذکر حالتی شمع‌گونه، ابراز می‌کند که تا زمانی که در انتظار وصال محبوب است، از تلاش برای رسیدن به او دست نخواهد کشید.
دل بصد عقد بجعد سر زلفت بستمشکر الله ز غم گم شدن او رستم
هوش مصنوعی: دل خود را با صد رشته به پیچ و تاب موهای تو بستم. شکر خدا را به خاطر از بین رفتن غم ناشی از دوری تو، چون رستم.
چشم دارم که شود هستی من صرف غمتغیر ازین نیست مراد دل من تا هستم
هوش مصنوعی: چشمانتظارم که وجودم فقط برای غم تو باشد. غیر از این، آرزویی در دل ندارم تا زمانی که زندهام.
چه کشم بهر می از ساقی دوران منتلله الحمد من از جام محبت مستم
هوش مصنوعی: به خاطر می که از ساقی مینوشم، هیچ درخواستی از او ندارم و فقط شکر میگویم. من از عشق و محبت، به مرحلهای از خوشحالی و مستی رسیدهام.
هر کرا هست غم من ز تو پرسد حالمکه من از خویش بریدم بتو تا پیوستم
هوش مصنوعی: هر کسی که از من دربارهٔ حال و احوالم بپرسد، میگویم که من از خودم جدا شدم و فقط به تو پیوستم.
دل نبود آنکه سپردم بتو ای سنگین دلشیشه بود که بر سنگ زدم بشکستم
هوش مصنوعی: دل من قاب شیشهای بود که به دست تو سپردم، اما تو با سنگینی خود و بیرحمیات آن را شکستی.
یا بدامان تو یا بر سر خود خواهم زدبا سر و کار دگر کار ندارد دستم
هوش مصنوعی: یا به تو پناه میآورم یا برای خودم مشکلاتی ایجاد میکنم، دستم دیگر به کار دیگری نمیرسد.
منم آن شمع فضولی که بامید وصالتا نمردم بره او ز طلب ننشستم
هوش مصنوعی: من آن شمعی هستم که با امید رسیدن به محبوبم، تا زمانی که زندهام، از خواستهام دست نکشیدهام.