شمارهٔ ۳۴۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از بدی سرنوشت و وضعیت ناگوار زمانه سخن می‌گوید. او به درد و رنج‌هایی که فلک بر او می‌آورد اشاره می‌کند و می‌گوید که در چنین زمانه‌ای، حتی آسمان نیز بر او بی‌رحمی می‌کند. اشک‌ها و غم‌های او از شدت بی‌مهری فلک به وجود آمده و دلش به خاطر این مشکلات خونین شده است. او تأکید می‌کند که ما انسان‌ها نباید با یکدیگر دشمنی کنیم و اشاره می‌کند که اگر فرهاد از رحمت برخوردار می‌شد، از مشکلات خلاص می‌شد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره دارد که کمتر صحبت کردن درباره مشکلات می‌تواند درد و غم را کاهش دهد.
داریم در زمانه بد طالع زبونطالع چنین زمانه چنان چون کنم چون
هوش مصنوعی: در این زمانهی نامساعد و بدبیاری، وقتی سرنوشت به گونهای ناخوشایند رقم خورده، من چگونه باید با این وضعیت کنار بیایم؟
خور نیست هر سحر پی آزار ما فلکدستی ز آستین جفا می کند برون
هوش مصنوعی: هر صبح خورشید برای آزار ما میآید و آسمان با دستانش بدی را بر ما نازل می‌کند.
کم دیده ایم بر رخ زرد و سرشگ آلرنگ ترحم از روش چرخ نیلگون
هوش مصنوعی: کم پیش آمده که در چهرهای زرد و اشکآلود، نشانی از ترحم به خاطر سختیهای زندگی و سرنوشت دیده باشیم.
خون می رود ز دیده ما بس که چون شفقبی مهری فلک دل ما کرده است خون
هوش مصنوعی: از چشمان ما اشک‌ها میریزد، زیرا با بی‌رحمی آسمان، دل ما به شدت رنج میکشد و مانند شفق در غروب غمگین است.
ما دون نه ایم گر نکند میل دور نیستبا غیر جنس خود نه عداوت سپهر دون
هوش مصنوعی: ما در مرتبهای پایینتر از آن هستیم که کسی به ما اهمیت دهد، و اگر رغبت نداشته باشد، دوری از ما معنی ندارد. با دیگران نیز دشمنی نمیکنیم، زیرا در نهایت همه ما از یک جنس هستیم و نمیخواهیم به پایینیها بیفتیم.
فرهاد دید رحمت سیر ره بلاپیچید پای عجز بدامان بیستون
هوش مصنوعی: فرهاد رحمت را دید و متوجه شد که مسیر مشکل و دردسرها تغییر کرده است. او با ناتوانی و بیچارهگیاش به دامان کوه بیستون پناه برد.
از ذکر جور دور فضولی ترا چه سودکم گوی نگشته که از آن غم شود فزون
هوش مصنوعی: اگر به فکری و یادآوری بدیها بپردازی، در نهایت چه سودی برایت خواهد داشت؟ کمتر حرف بزن و از آنچه که بر تو درد می‌آورد، دوری کن تا غمهایت بیشتر نشود.