شمارهٔ ۳۷۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس غم و تنهایی خود بعد از رفتن محبوب صحبت می‌کند. او از برجا ماندن رد پاهای محبوب بر زمین یاد می‌کند و احساس ناکامی و ضعف خود را در مواجهه با این غم بیان می‌کند. نویسنده به بی‌تدبیری خود در رفع این غم اشاره کرده و از ناامیدی و حیرتی که در سکوت محبوبش احساس می‌کند، می‌گوید. او همچنین به شباهت وضعیت خود با یعقوب و دوری‌اش از فرزندش اشاره می‌کند و در نهایت به احساس ناتوانی و درماندگی خود در عشق و زندگی اشاره می‌کند. این شعر به وضوح نشان‌دهنده درد و رنج ناشی از جدایی و فقدان است.
سرم خاکیست بعد از رفتنت در رهگذر ماندهنه چشمانند بر خاک از قدمهایت اثر مانده
هوش مصنوعی: سرم بر زمین است و بعد از رفتنت در مسیر زندگی ماندهام، چشمانم به زمین دوخته شده و آثار قدمهای تو هنوز روی خاک باقی مانده است.
من از دل داشتم چشم از جگر ادرار خون خوردنچه باشد حال ما این دم که نی دل نه جگر مانده
هوش مصنوعی: من از شدت درد و رنجی که احساس میکنم، دیگر نه دل دارم و نه جگر. حالا عملاً چیزی برای من نمانده و نمیتوانم تحمل کنم.
سخن با من نمی گویی ز خاموشیت حیرانمتویی این با خیالی از توام پیش نظر مانده
هوش مصنوعی: تو هیچ صحبتی با من نمیکنی و من از سکوتت شگفتزدهام. فکری از تو در ذهن دارم که همیشه در نظرم حضور دارد.
چو گشتم از همه تدبیرها در دفع غم عاجزاجل بگرفت دامانم که تدبیر دگر مانده
هوش مصنوعی: وقتی از همه راههای ممکن برای رفع غم و مشکل خود ناامید شدم، ناگهان مرگ به سراغم آمد و نتوانستم تدبیر دیگری پیدا کنم.
نه من تنها شدم در عشق آن زیبا پسر محزوندرین بیت الحزن یعقوب هم دور از پسر مانده
هوش مصنوعی: من تنها در عشق آن زیبا نیستم، چون مانند یعقوب که از پسرش دور مانده، دیگران نیز در غم و اندوهی مشابه به سر میبرند.
سوی من راه پرسیده بلا چون راه گم کردهزده غم دست در دامان من هر جا که درمانده
هوش مصنوعی: بلا به سمت من میآید، مانند کسی که راه خود را گم کرده است. غم، دستش را به دامن من میزند هر بار که درمانده است.
فضولی نیستم قانع بیک دیدن ازو اماچه سازم چاره از عمری که دارم زین قدر مانده
هوش مصنوعی: من بیتوجهی نمیکنم و فقط با یک نگاه به او راضی نیستم، اما چه کنم که از عمری که دارم، فقط به همین مقدار بسنده شده است.