شمارهٔ ۳۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و حسرت عشق می‌گوید. او احساس می‌کند که عشقش یک‌طرفه است و معشوقه‌اش نه‌تنها تمایلی به او ندارد، بلکه به حال دل او نیز بی‌توجه است. شاعر به می‌گوید که می‌داند که معشوقه‌اش در زمینه عشق و دلدادگی بی‌خبر نیست و از روش‌های آزاردهنده آگاه است. او همچنین ابراز می‌کند که امیدش از این عشق هر روز کمتر می‌شود و به این نتیجه می‌رسد که معشوق قادر به درک عشق و محبت نیست. در نهایت، شاعر از درد و رنجی که از بی‌تفاوتی معشوق می‌برد، سخن می‌گوید و به احساس جنون و ناتوانی خود از بیان این درد اشاره می‌کند.
با منی اما چه حاصل سوی من مایل نه‌ایدر دلی اما چه سود آگه ز حال دل نه‌ای
هوش مصنوعی: تو همراهم هستی ولی فایدهای ندارد، زیرا به سمت من تمایلی نداری. در دل من جا داری اما دانستن حال دلم برایت اهمیتی ندارد.
تو بدان مایل که بر من هر زمان جوری کنیمن بدین خوش دل که از من یک زمان غافل نه‌ای
هوش مصنوعی: تو در هر زمانی که بخواهی میتوانی به من بیتوجهی کنی، اما من به همین دل خوشم که هیچ وقت از من غافل نمیشوی.
خوب می‌دانی طریق کشتن عشاق راگرچه طفلی از فن عاشق‌کشی جاهل نه‌ای
هوش مصنوعی: تو می‌دانی چطور میتوان دل عاشقان را شکست، و اگرچه هنوز جوانی و در فن عاشق‌کشی تجربهای نداری، اما این موضوع را خوب درک کردهای.
نخل امیدم نمی‌یابد ز تو نشو و نمامی‌شود معلوم کز نوری ز آب و گل نه‌ای
هوش مصنوعی: درخت امید من از تو رشد و نمو نمیکند و مشخص است که تو از آب و گل نوری نخواهی داشت.
نیست حسن التفات گل‌رخان از کس دریغای که محرومی ازین دولت مگر قابل نه‌ای
هوش مصنوعی: چهره زیبای گل‌رخان هیچگاه از کسی پنهان نیست، افسوس که تو از این نعمت محرومی و مگر اینکه لیاقت آن را نداری.
ای که در ملک جهان یار اقامت می‌نهیغالبا آگه ز آفت‌های این منزل نه‌ای
هوش مصنوعی: ای کسی که در این دنیا اقامت میکنی، معمولاً از خطرها و مشکلات این جا بی‌خبر هستی.
بر جنونم می‌زنی هردم فضولی طعنه‌هاگرچه می‌رنجم چه گویم با تو چون عاقل نه‌ای
هوش مصنوعی: همهگونه طعنهها به جنون من می‌زنی و با اینکه از این رفتار ناراحت میشوم، نمیدانم با تو که عقل درست و حسابی نداری، چه بگویم.