شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به شخصی التماس می‌کند و از او می‌خواهد که به ویژگی‌های زاهدان اشاره نکند. شاعر می‌گوید که او از زاهدان شناختی ندارد و نمی‌تواند دربارهٔ آن‌ها حرفی بزند، به همین دلیل به دنبال معرفت آن‌ها نباشد. در واقع، او تأکید دارد که تجربه‌ای از این افراد ندارد و نمی‌تواند نظر دقیقی ارائه دهد.
دی کرد التماس ز من پاک گوهریکای رند بهر ما صفت زاهدان مگو
هوش مصنوعی: دیگر از من خواهش نکن، ای پاک دل، که من اینجا برای تو کسی هستم که نمیخواهم مانند زاهدان صحبت کنم.
گفتم مجوی معرفت زاهدان ز منزیرا که من ندیده‌ام آن قوم را نکو
هوش مصنوعی: گفتم که از من دربارهی معرفت زاهدان نپرس زیرا که من هرگز آن مردم را به خوبی ندیده‌ام.