شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید. او از دیگران می‌خواهد که حال بد و دل زار او را ببینند و به اشک‌هایش توجه کنند. همچنین از غم عمیق خود می‌گوید که همچون خنجری، قلب او را می‌خورد. شاعر به طور کلی، حس عمیق ناراحتی و زخم‌های درونی‌اش را به تصویر می‌کشد.
چشمی بگشا حال دل زارم بینخون ریختن دیده خونبارم بین
هوش مصنوعی: میخواهم که چشمانت را باز کنی و حال دل شکستهام را ببینی؛ دلم بسیار غمگین است و اشکهای من مانند خون میریزند.
با خنجر غمزه سینه ام را بشکافداغ غم خود بر دل افکارم بین
هوش مصنوعی: با نگاه فریبندهات، قلبم را مجروح کن و درد عشق خود را در افکارم نمایان کن.