شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به فیض الهی می‌پردازد و از آن دعوت می‌کند که او را در راه هدایت راهنمایی کند. او احساس می‌کند که خداوند از حال او بهتر آگاه است و از این موضوع شادمان است. در نهایت، شاعر به نقش خداوند به عنوان قاضی و گواه اشاره می‌کند و به این نکته تأکید می‌کند که او تمام گناهان و خواسته‌های او را می‌داند.
ای فیض هدایتت مرا هادی راهدایم تو ز حال من به از من آگاه
هوش مصنوعی: ای نعمت هدایت، همیشه راهنمای من باش، تو از حال من بهتر از خودم با خبری.
شادم که دم سوآل و تقریر گناهتو صاحب دعوی تو قاضی تو گواه
هوش مصنوعی: خوشحالم که در زمان پرسش و بیان، گناه تو به من ربطی ندارد؛ زیرا تو خودت مدعی هستی و قاضی و شاهد این ماجرا نیز خودت هستی.