شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف محبت و ناز دلدار می‌پردازد که به نوعی بر دل عاشق مسلط است. دلدار با ناز و کرشمه‌هایش عاشق را مجروح و در عین حال درگیر احساسات متناقض می‌کند. او گاه با محبت و گاه با زهر کلام خود، دل عاشق را می‌رنجاند. شاعر از ترس این که دلدار خود را در آینه ببیند و به خود بنازد، نگران است. او همچنین به تضاد زندگی درویش و شاه اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در این دنیا هر کسی به نوعی بر دیگری ناز و کرشمه دارد. در نهایت، شاعر به اوج رنج و غم عاشق که همواره در پی ناز دلدار است، اشاره می‌کند.
دلدار بمن از همه کس بیش کند نازپیوسته بر این عاشق دلریش کند ناز
هوش مصنوعی: دلبر من بیشتر از هر کسی به من محبت می‌کند و همیشه به این عاشق بیگناه ناز می‌کند.
گه بر تنم از خامه پر نوش دهد جانگه بر دلم از نامه پر نیش کند ناز
هوش مصنوعی: گاهی بر تنم با قلمی پر از شیرینی، زندگی میبخشد و گاهی بر دل من با کلمات تلخ، جراحت و زخم میزند. این دو احساس به نوعی ناز و زیبایی دارند.
گو ناز کند بر دل مجروحم از یراکنازش بکشم هر چه از اینبیش کند ناز
هوش مصنوعی: میتوانم بگویم که اگر او با ناز و ادا با دل زخمی من رفتار کند، من نیز هرچه بیشتر از این ناز او را تحمل میکنم.
ترسم که در آیینه به بیند رخ خود راگیرد نظر از عاشق و بر خویش کند ناز
هوش مصنوعی: میترسم که در آیینه به چهرهام نگاه کنم و از عشق خودم شیفته شوم و به خود ببالم.
درویش بنازد بشهان از کله فقروین شاه کله دار به درویش کند ناز
هوش مصنوعی: درویش به بزرگان فخر میفروشد به خاطر فقر و ناتوانی، و این شاه که خود دارای مقام و ثروت است، به درویش ناز می‌کند و او را مورد توجه قرار میدهد.
بیگانه در آن خانه محالست برد راهکو خویش پرست آمد و بر خویش کند ناز
هوش مصنوعی: بیگانه در آن خانه نمیتواند راه خود را بیابد، چرا که تنها کسی که در آنجا جای دارد، به خود میبالد و دلبرانه رفتار می‌کند.
نازش همه جا بر دل رنجور امیری استاما بدو صد غصه و تشویش کند ناز
هوش مصنوعی: دل رنجور و خستهام دلبسته ناز و زیبایی است که در هر جا جلوهگری می‌کند، اما خود این زیبایی، صد درد و نگرانی را برای دل من به ارمغان میآورد.