شمارهٔ ۱۳۳

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و محبتش به محبوب می‌پردازد و آن را عمیقاً معنوی می‌داند. او می‌فرماید که اگر کسی بتواند درد یاران را درمان کند، همانند خداوندی است که محبت را به دل‌ها می‌آورد. لذا عشق به محبوبی که چون آفتاب درخشان و زیباست، جان و روح عاشق را به رقص درمی‌آورد. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در دنیا هر کسی سهمی دارد، اما او تنها عشق محبوب را نصیب خود کرده است. در پایان، شاعر به ضرورت آموختن ادب از محبوب می‌پردازد و تأکید می‌کند که حتی یک امیر نیز باید از او درس بگیرد.