شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: شاعر آرزو می‌کند که طبع و اندیشه‌اش مانند دریا و بهشتی باشد. او می‌خواهد قلمش به اندازه‌ای بلند باشد که از زمین تا آسمان را بپوشاند و نامه‌اش از قطب تا خط استوا برسد. او در ستایش و مدح ذات پاک خداوند می‌کوشد تا به اندازه‌ای که شایسته است، بیان کند.
کاشکی بودی مرا طبعی چو قلزم در خروشکاشکی بودی مرا فکری چو مینو با صفا
هوش مصنوعی: ای کاش، تو نیز مانند دریا در اوج خروش و جنبش، طبع و مزاجی داشتی و ای کاش، مرا فکری و اندیشهای پاک و زیبا مانند مینو میشد.
خامه ای از ارض طولش تا محیط آسماننامه ای از قطب عرضش تا به خط استوا
هوش مصنوعی: قلمی از زمین تا آسمان نوشتهای دارد که از قطب شمال تا خط استوا را در بر میگیرد.
تا ستودم ذات پاکت را همی در خورد قدرتا سرودم مدحتت آن سان که بایستی روا
هوش مصنوعی: برای ستودن و توصیف پاکی تو، به اندازه‌ای که شایستهاش است، تلاش میکنم و به طوری که سزاوار است، وصف تو را میگویم.