شمارهٔ ۲۲ - در ستایش فارس
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف فضایی مقدس و معنوی می‌پردازد که عشق در آن حاکم است و عقل در مقام شاگردی قرار دارد. او از جمعی از خرد و هوش و دل در این مکان صحبت می‌کند و آن را بهشتی می‌داند که از عشق و معرفت پر شده است. همچنین، فارس را به عنوان مکانی با ارزش و زیبا توصیف می‌کند و آن را معدن یاقوت و کان گوگرد می‌داند، به این معنا که دارای گنجینه‌های معنوی و مادی است.
به گرد پارس حصاری ز پارسا گردستکه عشق آنجا معمار و عقل شاگردست
هوش مصنوعی: در اطراف پارس، دیواری از افراد باتقوا وجود دارد که در آن عشق به عنوان سازنده و عقل به عنوان شاگرد فعالیت می‌کند.
در آن رواق مثلث به روزگار درازگروهی از خرد و هوش و جان دل گردست
هوش مصنوعی: در آن مکان خاص، مدت زیادی است که گروهی از افراد با فکر و ذکاوت و روحیات عمیق گرد هم آمدهاند.
بهشت را نستانم بگردی از ره فارسکه فارس معدن یاقوت و کان گوگردست
هوش مصنوعی: من بهشت را رها میکنم، حتی اگر به خاطر دوری از سرزمین فارس باشد؛ زیرا فارس زمین پر از یاقوت و منابع باارزش است.