شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: غزلی که بیان شده، به تفاوت میان خواسته‌های انسانی اشاره دارد. شاعر با استفاده از تمثیل‌هایی مانند مویز (میوه‌ی انگور) و گندم، به این نکته می‌پردازد که مثل یک فرد احمق نمی‌تواند چیزهای بی‌ارزش را با چیزهای ارزشمند عوض کند. مویز نماد زیبایی و لطافت است، در حالی که گندم نماد نان و sustenance (معیشت) است. شاعر معتقد است که باید خواسته‌ها را بر اساس ارزش‌های واقعی تنظیم کرد و از مویز به عنوان نماد روشنایی و آگاهی استفاده کند تا به رشد و بهبود زندگی فردی و اجتماعی دست یابد. در پایان اشاره دارد که او نمی‌خواهد فقط به مویز بپردازد، بلکه خواهان آب و برکت واقعی است.
ز«ده مویز» کسی کو طلب کند گندمچو ابلهی است که جوید ز یاسمین گشنیز
هوش مصنوعی: اگر کسی از «ده مویز» گندم بخواهد، مانند آدمی است که از یاسمین، گشنیز طلب میکند.
مویز زاده تاک است و نان سلاله خاکنژاد خاکی خوار است و نسل تاک عزیز
هوش مصنوعی: انگوری که به وجود آمده از درخت انگور است و نان، حاصل تلاش و زحمت زمین است. انسانها به خاطر خاستگاه خاکی خود، ممکن است در زندگی دچار ضعف و ناتوانی شوند، اما نسل درخت انگور، دلیل ارزشمندتری دارد و عزیزتر است.
به حکم آنکه خدایم ز اولین فطرتبداده دانش و فرهنگ و هوش و رای و تمیز
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این است که به خاطر اینکه خدا از ابتدا به من استعداد و فهم و دانایی ارزانی داشته است، من میتوانم درک و تفکر کنم و تصمیمات درست بگیرم.
ز«ده مویز» نخواهم از این سپس گندمولیک خواهم آب گشاده را ز مویز
هوش مصنوعی: من دیگر از «ده مویز» خواهان گندم نیستم، اما برایم آب گشاده را از مویز میخواهم.