شمارهٔ ۱۰۶

هوش مصنوعی: این شعر درباره غفلت و بی‌توجهی به یک بنده وفادار است که از محبوب خود احساس دل‌سردی و فراموشی می‌کند. شاعر به توصیف تصویری از زیبایی‌ها و عشق می‌پردازد و می‌گوید که معشوقه او به خواب رفته و او را فراموش کرده است. او از نسیم صبح می‌خواهد تا پیامش را به معشوق برساند و بیان می‌کند که غفلت از حال او نیکو نیست، و خواهشمند است که قدر بنده‌اش را بداند. همچنین به قصه‌هایی از تاریخ و عبرت‌ها اشاره می‌کند و در پایان از معشوق می‌خواهد که اگر خطایی از او دیده، آن را نادیده بگیرد و ستر کند.