شمارهٔ ۱۱۵ - در جواب کسیکه از وی تلخنه دوغ خواسته فرماید
هوش مصنوعی: این شعر در تمجید از یک شخصیت برجسته و با فضیلت گفته شده است. شاعر به توصیف ویژگی‌های عالی و کمالات این فرد می‌پردازد و او را به عنوان منبع نور و دانایی معرفی می‌کند. همچنین، اشاره می‌کند که در سخنان او هیچ گونه دروغی وجود ندارد و بر خلاف دیگران، سخنانش بیهوده و گزاف نیست. در نهایت، شاعر با استفاده از اصطلاحات عامیانه، خود را به او نزدیک می‌کند و بیان می‌کند که به او محبت و احترام دارد، حتی اگر به زبانی ساده و مذهبی این محبت را نشان دهد.
ای آن کسی که گرفته است آسمان شرفز آفتاب کمالت همیشه فرو فروغ
هوش مصنوعی: ای کسی که آسمان به خاطر نور کاملت همیشه درخشان و روشن است.
درون مزرع فضل و هنر ز قوس و قزحنهاده کلک تو بر دوش گاو گردون یوغ
هوش مصنوعی: در فضای پر بارش علم و هنر، قلم تو مانند یک بار سنگین بر دوش آسمان قرار گرفته است.
نه رعد نزد تویی حکمتی کند سرفهنه ابر پیش تو بی علتی زند آروغ
هوش مصنوعی: نه صدا و رعدی که از تو میآید، بیدلیل و بیحکمت است و نه ابری که در برابر تو قرار دارد، بدون علت بر میآشوبد.
توئی که در روشت کس ندیده است گزافتوئی که در سخنت کس نیافته است دروغ
هوش مصنوعی: تو کسی هستی که هیچکس در رفتار و کردار تو چیزی بیوجه و بیمورد ندیده و در گفتههایت نیز هیچکس دروغی نیافته است.
ترینه دوغت دادم به جای شهد سخنکه اصطلاح عوامست لفظ تلخنه دوغ
هوش مصنوعی: به تو گفتم که دوغ را به جای شهد شیرین به کار میبرم، چون این حرف، یک اصطلاح رایج و عامیانه است که به تلخی مزه اشاره دارد.