شمارهٔ ۱۳۴

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به گفتگو با شخصی می‌پردازد که در دشت به تله‌ای برخورد کرده است. او ابتدا سوالاتی درباره قیافه و وضعیت ظاهری شخص می‌پرسد و به او می‌گوید که چرا قدش خمیده و استخوانی شده است. آن شخص پاسخ می‌دهد که به خاطر ریاضت و بندگی است که متحمل شده و در مسیر عرفانی خود، به فقر و زهد روی آورده است. سپس شاعر به نمادهای ظاهری او اشاره می‌کند، مانند عصای پیری و دانه‌ای که در دست دارد. وقتی شاعر به آن شخص می‌گوید که دانه را ببخشد، او در نهایت به فریب افتاده و گرفتار می‌شود. او به درد و حسرت خود می‌پردازد و متوجه می‌شود که همه اینها تنها فسانه و افسون است. شاعر در پایان به مردم نصیحت می‌کند که از سرنوشت کسانی که بر زهد و ظواهر فریبنده تکیه دارند، عبرت بگیرند و به حقیقتی عمیق‌تر توجه کنند. این شعر به انتقاد از ریاکاری در تعالیم دینی و زهد می‌پردازد و به پیروان دین هشدار می‌دهد که مراقب قالب‌ها و ظواهر باشند.