شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: شعر به ستایش یک شهریار میپردازد که به خاطر فضل و توجهش، علم و دانش رونق گرفته و دین تقویت شده است. شاعر او را به عنوان محور جهان و منبع نور و گرما در زمین توصیف میکند و آرزو دارد که کشورش زیر سایه حکمرانی او، استوار و متعادل باشد.
شاد زی ای شهریار قدر دان کز فضل توگشت بازار معارف گرم و پشت دین قوی
هوش مصنوعی: ای پادشاه عزیز، شاد باش و قدر خود را بدان؛ زیرا به خاطر لطف و علم تو، بازار علم و دانش رونق گرفته و پشت و پناه دین تقویت شده است.
قطب عالم باش و خورشید جهان اندر زمینهمچو خط استوا آیین ملکت مستوی
هوش مصنوعی: تو باید محور عالم و تابش رسان آفتاب بر روی زمین باشی، چنان که خط استوا نماد توازن و ثبات در ملکت است.