شمارهٔ ۱۸۲
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم زندگی و ماهیت وجود اشاره دارد. شاعر از خاک و آسمان سخن می‌گوید و به دو نقطه‌ی مختلف زندگی اشاره می‌کند: یکی، ایوان افراسیاب که نماد قدرت و عظمت است و دیگری، دریا بدون ساحل که نماد بی‌پایانی و تشنگی است. او با استفاده از تصویر تشنگان و سراب، به حس ناامیدی و کاذب بودن بعضی از آرزوها اشاره می‌کند. در نهایت، پیام شعر این است که انسان باید به عمق وجود خود و واقعیت‌های زندگی پی ببرد و نه تنها به ظواهر متمسک شود.
تو ای خاکدان پی برافراز آبینپائی گر ایوان افراسیابی
هوش مصنوعی: ای خاکی که همیشه در آفتاب میدرخشی، اگر در پی افراشته شدن هستی، از آبی خود دور نشو و مانند ایوان افراسیاب باش.
گر ایوان افراسیابی نپاییازیرا که پی بر نهاده به آبی
هوش مصنوعی: اگر ایوان افراسیاب را نداشته باشی، چون پایهاش بر روی آب قرار گرفته است، از این رو پایدار نیست.
یکی بحر بی ساحلی بر غریقانولی تشنگان را تفیده سرابی
هوش مصنوعی: در اینجا به تصویر دریاچهای بزرگ و بیپایان اشاره شده است که برای کسانی که در آن غرق شدهاند، وجود دارد. اما برای کسانی که تشنهاند، فقط یک سراب به چشم میخورد. این یعنی در حالی که منابع و نعمتها بینهایت هستند، اما بعضی افراد این نعمتها را نمیتوانند به درستی درک کنند و تنها به چیزی ظاهری و دروغین دست مییابند.