شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به دوستش اشاره میکند که او با قلمش برایش هدیهای از عطر مشک و اشک آورد. شاعر به عشقش فکر میکند و گمان میکند که دوستش از روی ضعف و ناتوانی، چنین تحفهای را آورده است.
ای دوست ز نوک خامه مشک آوردیوز ابر مژه سیل سرشک آوردی
هوش مصنوعی: ای دوست، تو از نوک قلم خود عطر مشک به ارمغان آوردی و از چشمانت، اشکهایی همچون سیل باران به دستم رسید.
در عشق گمانم که ترا ضعف دلی استزین است که تحفه بیدمشک آوردی
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که در عشق، تو دلی ضعیف داری و به همین خاطر برایم هدیهای از عطر بیدمشک آوردهای.