شمارهٔ ۲ - در هجو استاد محمد دلاک
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف استاد محمد، که به نوعی دلاک و خدمتکار است، می‌پردازد. او را به خاطر ناپاکی‌هایش در زیر تیغ عمل سرزنش می‌کند و می‌گوید که زندگی او به زودی به پایان می‌رسد. شاعر خود را متعهد می‌داند که به او به تناسب رفتار و ویژگی‌هایش، پاسخ دهد؛ اگر او آرام باشد، او نیز آرام خواهد بود و اگر تند و تیز باشد، پاسخ تندتری دریافت خواهد کرد. این شعر به نوعی درباره‌ی انتقام و انعطاف پاسخ بر اساس رفتار دیگران صحبت می‌کند.
استاد محمد آنکه دلاک بودهمچون دم تیغ خویش ناپاک بود
هوش مصنوعی: استاد محمد که دلاک بود، به مانند لبهی تیز شمشیر خود، ناپاکی داشت.
مقراض اجل تسمه عمرش ببردوزنشتر من زخم دلش چاک بود
هوش مصنوعی: عمر انسان به پایان می‌رسد و شتی به نام مرگ، آن را قطع می‌کند، اما زخمهای دل و احساسات درونیش تا آخر عمر با او خواهد ماند.
باید نگریست تیغ همچون نیششتا اجر دهم ز طبع خیراندیشش
هوش مصنوعی: باید دقت کرد که تیغ، مانند نیش یک حیوان، میتواند خطرناک باشد، بنابراین باید بر اساس نیت خوب و خیرخواهانۀ آن عمل کرد.
گر کند شود کند نهم بر پایشور تیز بود تیز دهم بر ریشش
هوش مصنوعی: اگر او کند و sluggish شود، من او را برپا میدارم، و اگر تند و سریع باشد، باید بر ریشش زده و او را متوقف کنم.