شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی غم و اندوه ناشی از فقدان نظرعلی است. شاعر بیان می‌کند که جهان به خاطر غم او تاریک شده و دریا از خیالاتش اشک می‌ریزد. ابرها از شدت احساس به او فکری می‌کنند و در مجموعه، همه چیز از غم نظرعلی متاثر است. شاعر همچنین به بزرگ‌منشی، کمال و حقیقت‌های بی‌نظیر او اشاره می‌کند و از زندگی و مرگش یاد می‌کند، به‌طوری‌که جمال و ویژگی‌های نظرعلی در یادها باقی مانده است. در کل، شعر به تنهایی و محرومیت از وجود نظرعلی و تاثیر عمیق او بر جهان اطرافش پرداخته است.
تاریک شد جهان ز ملال نظرعلیدریا گریست خون ز خیال نظرعلی
هوش مصنوعی: جهان به خاطر اندوه و غم نظرعلی تاریک شد و دریا به خاطر یاد او اشک ریخت و خون گریست.
ابر آورد قطیفه ز نهار در کنارگوید منم حال نظرعلی
هوش مصنوعی: ابر مانند یک قطیفه نرم و لطیف به زمین میافتد و در کنار، از حالت و حال و هوای علی صحبت می‌کند.
مرغ آورد بدیعه شوریده آشکارکز من شنو جواب و سئوال نظرعلی
هوش مصنوعی: پرندهای به سوی من آمد و به شوق و هیجان از من پاسخ و سوالی را خواست.
کوه از کنار خویش یم خرده ساز کرددر شستن حرام و حلال نظرعلی
هوش مصنوعی: کوه از کنار خود بخشی را جدا کرد و در شستوشوی حرام و حلال، توجه و دقت کرد.
کمتر کسی بزاویه دیدم سپرده جانمحروم از عطا و نوال نظرعلی
هوش مصنوعی: کمتر کسی را دیدهام که جانش را به زاویهای بسپارد و از بخشش و نعمت محروم باشد.
وارسته گشت دامن قدرش ز ما سویکو شاخ بود و میوه ظلال نظرعلی
هوش مصنوعی: آدمی که از وابستگیها و قید و بندها رها شده، دیگر به جذبات و دنیای مادی توجهی ندارد؛ او مانند درختی است که فقط به میوهها و سایهاش فکر می‌کند.
بنگر که شاهدان به کجا قائمند از آنککوته شود سخن بکمال نظرعلی
هوش مصنوعی: بنگر که شواهد و نشانهها به چه نقطهای قرار گرفتهاند، زیرا زمانی که نگاه عمیقتری داشته باشی، کلمات به خودی خود کوتاه میشوند و عمق نگاه به کلام تبدیل میشود.
دلدارم از وثاق چو آمد بمهر خوانبنشست گوشه ای بخیال نظرعلی
هوش مصنوعی: دلدارم که از چنگ و دندانی رها شده، وقتی به خانهام آمد، در گوشهای نشسته و با خیال علی به تفکر فرو رفته است.
ناگه جمال فرخ وی را بدید بازپیدا از اوصاف و خصال نظرعلی
هوش مصنوعی: ناگهان چهره زیبا و خوشبخت او را دید و دوباره از ویژگیها و صفات او آگاه شد.
گفتا حقیقتی بود از سال مرگ اوگفتم کدام گفت جمال نظرعلی
هوش مصنوعی: شخصی اشاره می‌کند که حقیقتی درباره سال مرگ فردی وجود دارد. وقتی از او میپرسند که آن حقیقت چیست، او نام "جمال" و "نظرعلی" را میآورد. این نشان دهندهی اهمیت و تأثیر این اشخاص در زندگی و اطرافیانشان است.