شمارهٔ ۱۵ - در مدح ابوالحسن علی بن الفضل بن احمد معروف به حجاج - فرخی سیستانی

ترک من بر دل من کامروا گشت و رواستازهمه ترکان چون ترک من امروز کجاست

مشک با زلف سیاهش نه سیاهست و نه خوشسرو با قد بلندش نه بلندست و نه راست

همه نازیدن آن ماه بدیدار منستهمه کوشیدن آن ترک بمهر و بوفاست

او سمن سینه و نوشین لب و شیرین سخنستمشتری عارض و خورشید رخ و زهره لقاست

روی او را من از ایزد بدعا خواسته امآنچنان روی ز ایزد بدعا باید خواست

دل من خواست همی بر کف او دادم دلور بجای دل جان خواهد، بدهم که سزاست

اندرین عشق مرا نیز ملامت مکنیدکاین قضاییست بر این سر که ندانم چه قضاست

مردمان گویند این دل شده کیست بروکه ز من دل شده این انده و اندیشه مراست

در دلم هیچکسی دست نیابد ببدیتا درو مدحت فرزند وزیر الوزراست

خواجه سید حجاج علی بن الفضلآنکه از بار خدایان جهان بی همتاست

روز وشب درگه او خانه اهل هنرستسال و مه مجلس او مسکن و جای ادباست

بسخا مرده صد ساله همی زنده کنداین سخا معجز عیسی است همانا نه سخاست

همچو بر شاخ درختان اثر باد بهاراثرنعمت او بر همه گیتی پیداست

همچنو ما همه از نعمت او بهره وریمپس چو نیکو نگری نعمت او نعمت ماست

مردمی زنده بدویست و سخا زنده بدووین دو چیزست که او را بجهان کام و هواست

سال و مه در طلب نعمت و ناز خدمستروز و شب در سخن زائر و تدبیر عطاست

همه نازیدنش از دیدن زوار بودوامق است او بمثل گوئی وزائر عذراست

کهتری را بر او خدمت جاه و کرمستخدمتی را بر او نعمت بسیار جزاست

خدمت فرخ او باید ورزید امروزهر که را آرزوی نعمت و ناز فرداست

مرد را خدمت یکروزه آن بارخدایگرچه مسرف بودو مفرط، صد ساله نواست

مهتران سپهی عاشق مهرو درمندبس درمهای درستست وبر این قول گواست

دل خواجه است که هرگز نگراید بدرمدل خواجه نه دلستی که همانا دریاست

از پی عرض نگهداشتن و جاه عریضخواسته بر دل او خوارتر از خاک و حصاست

چونکه داور بود او داور بیغل و غشستچونکه حاکم بود او حاکم بی روی و ریاست

ضعفا را بهمه حالی یارست و، خداییار آنست بهر وقت که یار ضعفاست

هم ز بهر ضعفا مال خداوند بسابپذیرفت و بیفزود و برآورد و بکاست

نامه یی کرد سوی خواجه سید که بفضلشغل آن کار کفایت کن، کان کار تراست

هم دل خلق نگه دارد و هم مال امیرکارفرمای چنین در مه آفاق کجاست

رمضان آمد و دیوان مؤونت برداشتخلق را گفت مرا شادی از ایام شماست

مردمان اکنون دانند که چون باید خفتمردمان اکنون دانندکه چون باید خاست

لا جرم بر تن و بر جان امیر از همه خلقروز تا روز به نیکی ز دگرگونه دعاست

گر کسی گوید کافی تر و کامل تر ازوهیچ مهتر بود این لفظ چنان دان که خطاست

در جهان با نظر او نه بلاماند و نه غمنظر نیکوی او نفی غم و دفع بلاست

از حلیمی چو زمینست و به رادی چو فلکاز تمامی چو جهانست و بپاکی چو هواست

تا فلکها را دورست و بروجست و نجومتا کواکب را سیرست و فروغست و ضیاست

تا بسال اندر سه ماه بود فصل ربیعنه مه دیگر صیفست و خریفست و شتاست

مجلس و پیشگه از طلعت او فرد مبادکه ازو پیشگه و مجلس با فر و بهاست

شادمان باد و نصیبش ز جهان نعمت و نازنعمت و نازی کانرا نه زوال و نه فناست

دیدن ماه نو و عید بدو فرخ بادکه همایون پی و فرخ رخ و فرخنده لقاست