شمارهٔ ۱۰۰ - در مدح خواجه ابوسهل دبیر گوید - فرخی سیستانی

کوس فرو کوفت ماه روزه بیکبارروزه نهان کرد لشکر از پس دیوار

بر بط خاموش بوده گشت سخنگویمحتسب سرد سیر گشت ز گفتار

باده ز پنهان نهاد روی بمجلسخیز و بکار آی و کار مجلس بگزار

خانه ز بیگانگان خام تهی کنباده رنگین بیار و بر بط بردار

مست کن امروز مرمرا و میندیشتاکی هشیار چند باشم هشیار

حاکم شرعی که می نگیرم هرگززاهد عصرم که روزه دارم هموار

زاهدی و حاکمی بمن نرسیده ستور برسد کار پیش گیرم ناچار

روز و شب خویش را کنم به دو قسمتهر دو بیکجای راست دارم چون تار

نرمک نرمک همی کشم همه شب میروز به صد رنج ودرد دارم دستار

آیم و چون کخ به گوشه ای بنشینمپوست بیک بار بر کشم ز ستغفار

راست چو شب گاو گون شودبگریزمگویم تا در نگه کنند به مسمار

آروزی خویش را بخوانم و گویمشب همه بگذشت خیز وداروی خواب آر

چون سرم از مستی و ز خواب گران گشتدر کشم او را به جامه شب و افشار

فرخی آخر نفایه گفتی و دانیاین چه سخن بودپیش خواجه بیکبار

خواجه سید وکیل سلطان بوسهلآنکه بدو سهل گشت کار بر احرار

بارخدای بزرگوار که او بودفضل و ادب را بطوع و طبع خریدار

اهل ادب را به خانه برد و وطن دادعلم و ادب را فزودقیمت و مقدار

خواسته خویش پیش خلق فدا کردخصلت نیکوی خویش کرد پدیدار

برهمه گیتی در سرای گشاده ستپیش همه خلق باز رفته بکردار

خلق ز هر سو نهاده روی سوی اوراه ز انبوه گشته چون ره بازار

هر که در آید همی ستاند بی منعهرکه بخواهد همی درآید بی بار

گرچه فراوان دهد دلش بنگیردمانده نگردد ز مال دادن بسیار

امروز آیی مطیع تر بود از دیامسال آیی گشاده تر بود از پار

بار نهد بر دل از همه کس و هرگزبر دل دشمن به ذره یی ننهد بار

اینت کریمی بزرگوار که تا بودهیچکسی زو دژم نبود ودل آزار

خستن دل را بخاصه مرد جوانراایزد داند که هول باشد و دشوار

آری هر کس که نام جوید بی شکبا دل و با نفس کرد باید پیکار

لاجرم از هر کسی که پرسی گویدخواجه بهر نیک در خورست و سزاوار

روزش همواره نیک باد و بهرنیکدسترسش باد تا همی بودش کار