شمارهٔ ۱۲۴ - در مدح خواجه ابو سهل عراقی گوید - فرخی سیستانی

کی نشینیم نگارا من و تو هر دوبهمکی نهم روی بدان روی و بدان زلف بخم

چندازین فرقت و بر جان ز غم فرقت رنجچند ازین دوری و بر دل ز پی دوری غم

آب و آتش به تکلف بهم آیند همیچه فتاده ست که ماهیچ نیاییم بهم

چونکه در نیکوییت بر من و بر تو ستمستما بر اینگونه ستم دیده و ناکرده ستم

کاشکی کار من و توبه درم راست شدیتا من از بهر ترا کردمی از دیده درم

یاد کرد درم از دیده چرا باید کردمرمرا با کرم خواجه درم ناید کم

خواجه سید بوسهل عراقی که بفضلنه عرب دیده چنو بار خدا و نه عجم

آنکه زو بیشتر و پیشتر اندر همه فضلبر سلطان ملک مشرق ننهاد قدم

هر کجا از کف او وز دل او یاد کنییاد کردی ز سخا یاد نمودی ز کرم

گر تو گویی که مر اورا به کرم نیست نظیرهمه گویند بلی و همه گویند نعم

نتوان کرد بتدبیر فراوان و بتیغآنچه او داند کردن به دوات و به قلم

به هنر ملک جهان زیر قلم کرد و سزیدکه بزرگان جهان را به قلم کرد خدم

پس از ایزد به دوات و قلم فرخ اوستروزی لشکر سلطان و همه خیل و حشم

آصف است او و ملک جم پیمبر بقیاسآری او آصف باشد چو ملک باشد جم

تا شه او را بوزارت بنشانده ست شده ستصدر دیوان بدو آراسته چون باغ ارم

بس ره خوب که در مجلس دیوان ملکبوجود آورد آن خواجه سید زعدم

الم از دلها بر گیردو تابوده هگرزبر دل کس ننهاده ست به یکموی الم

از کریمی چو در آید بر او زایر اواز کریمی چو شمن گردد و زایر چو صنم

ابر خوانی کف او را بگه جود مخوانکز کف خواجه درم بارد و از ابر دیم

بخشش ابر نگویند بر بخشش اوسخن از جوی نرانند بر وادی زم

مدحت آنست که بد را بسخن خوب کندچو جز این گفتی آن مدح همه باشد ذم

ابر پیش کف او همچو بر یم شمرستزشت باشد که بگویی به شمر ماند یم

او به رادی و جوانمردی معروفترستزانکه باران بزاینده به تری و به نم

هر کجا گویی بوسهل وزیر شه شرقهمه گویند کریم و سخی و خوب شیم

لاجرم روی بزرگان همه سوی در اوستحاجبند ایشان گویی و در خواجه حرم

تا می لعل گزیده ست به خوبی و به رنگتا گل سرخ ستوده ست به دیدار و به شم

تا بود شادی جایی که بود زاری زیرتا بود رامش جایی که بود ناله بم

شادمان باد و بشادی وطرب نوش کنادباده از دست بتی خوبتر از بدر ظلم

نیکخواهانش پیوسته بشادی و به عزبدسکالانش همواره به تیمار و ندم

دست و پای از تن دشمنش جدا باد بتیغتا خزد دشمن چون مارهمیشه به شکم