شمارهٔ ۱۸۷ - در مدح خواجه ابوالقاسم احمد بن حسین میمندی - فرخی سیستانی

زمانه رغم مرا ای به رخ ستیزه ماهخطی کشید بر آن عارض سپید سیاه

گمانش آن که تبه کرد جای بوسه منز غالیه نشود جایگاه بوسه تباه

شیی به گرد مه اندر کشید و آگه نیستکه از میان شب تیره خوب تابد ماه

خسوف داد مه روشن ترا و چه گفتکه من نگه نکنم سوی او معاذ الله

کنون نگاه کنم سوی مه که مه بگرفتچو مه گرفت بدو بیشتر کنند نگاه

سمنستان ترا پر بنفشه کردو رواستبنفشه کشت و گلی خوشتر از نبفشه مخواه

زمانه گویی ازین نوبنفشه ای که نشاندنهال داشت ز باغ وزیر ایران شاه

جلیل صاحب ابو القاسم آنکه خامه اوستبهم کننده گنج امیر رو پشت سپاه

نشان مهتری آن قوم رابودکه بودبه سجده کردن او سوده گشته روی و جباه

کهان به جودش پشت دوتاه راست کنندمهان به خدمت او پشتها کنند دوتاه

دریست خدمت او خلق را بزرگ و شریفکه جز بزرگ و شریف اندر او نیابد راه

کهیست همت او را بلند وسایه بزرگکز و نگاه کنی مه نماید اندر چاه

شبیست هیبت او را سیاه روی و درازکه روز عمر عدو زو سیه شدو کوتاه

اگر ز هیبت او آتشی کنند از تفستارگان بگدازند چون درم درگاه

وگرزعادت او صورتی کنند از حسنسپهر برسر او سازد از ستاره کلاه

زدوستی که مرا او راست عفو ساده شودچو کهتری بر او معترف شود به گناه

شتاب گیرد و گرمی به وقت پاداشنصبور گردد و آهسته گاه بادافراه

زمین اگر ز کف راد او گرفتی آبنبات زرین رستی ازو به جای گیاه

اگر زطبعش بودی هوا نگشتی زابرچو روی آینه کرده اندر آینه آه

ادب عزیز ازو گشت ورنه پشت ادبشکسته بودو رخ لاله گونش گشته چو کاه

ایا گرفته مروت ز خاندان تو نامایا فزوده وزارت ز روزگار تو جاه

بزرگ بود همیشه وزارت و به تو بازبزرگتر شد یارب تو بر فزای و مکاه

خجسته طلعتی و شاه را خجسته وزیربزرگ همتی وجود را بزرگ پناه

امید زایر تورنجه گشت و خیره بماندز بسکه کردبه دریای بخشش تو شناه

مگر سخاوت تو روز روشنست که کسنماند ناشده اندر جهان ازو آگاه

سخا بزرگ امیریست لشکرش بسیاردل تو لشکر او را فراخ لشکر گاه

کسی که پنج سخن زان تو سؤال کندجواب یابد پیوسته پنج را پنجاه

نگاه داشته باشد همیشه از همه بدکسی که داشته باشد محبت تو نگاه

به نامت ار بنگارند روبهی بر خاکچو صید خواهی ازو، شیر گیرد آن روباه

همیشه تا چو هوا سرد گشت و باغ دژمکنند گرم و دل افروز خانه و خرگاه

همیشه تا که تواند شناخت چشم درستنماز خفتن بیگه ز بامداد پگاه

به هر مرادی فرمانبر تو باد فلکبه هر هوایی یاریگر تو باد اله

موافقان تو با ناز و نوش و ناله چنگمخالفان توبا ویل و وای و ناله و آه