شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از ظلم و بی‌عدالتی که به او می‌شود شکایت دارد. او می‌گوید که طرف مقابل فکر می‌کند با وجود این بی‌عدالتی، او باید شاد باشد، در حالی که او از این رفتار ناراضی و رنجیده خاطر است. شاعر به نوعی از انتظار بی‌فایده‌ای که دارد نیز اشاره می‌کند.
پیوسته مرا همی نمایی بیدادوانگاه ز من چشم همی داری داد
هوش مصنوعی: تو مدام با رفتار ناعادلانهات مرا آزار میدهی، اما در عین حال انتظار داری که از من انصاف و عدالت ببینی.
تو پنداری که با تو من باشم شادزین دستخوشی منت که آگاهی داد
هوش مصنوعی: تو فکر میکنی که من به خاطر تو خوشحالم، اما این فقط به خاطر مهربانی و آگاهیای است که از تو دارم.