تناجی
فرخی سیستانی

شمارهٔ ۱۷

گفتم: که بیا وعده دوشینه بیارورنه بخروشم از تو اکنون چو هزار
گفتا: دهم ای همه جفا، نک زنهار!آواز مده که گوش دارد دیوار