شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر میگوید که دیگران معشوق او را زشت و سیاه میدانند، اما او این را تقصیر خود نمیداند. او عاشق است و قلبش برای معشوقش آشفته شده است. او معتقد است که عاشق به عیبهای معشوق توجهی ندارد.
گویند که معشوق تو زشتست و سیاهگر زشت و سیاهست مرا نیست گناه
هوش مصنوعی: میگویند معشوق تو زیبا نیست و رنگش تیره است، اما اگر او زشت و سیاه هم باشد، من در این پرونده تقصیری ندارم.
من عاشقم و دلم بر او گشته تباهعاشق نبود ز عیب معشوق آگاه
هوش مصنوعی: من عاشق هستم و دل من در اثر عشق به او ویران شده است. عاشق واقعی توجهی به عیبهای معشوق خود ندارد.