شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: اشعار به بیان رابطه‌ای متغیر و پیچیده می‌پردازد. گوینده از طرفی می‌خواهد که محبوبش مانند گل، زیبا و شاداب باشد و از سوی دیگر، گاهی هم او را همچون کاردی سخت و تند احساس می‌کند. این تناقض در احساسات نشان‌دهنده نوسانات عشق است که گاهی دلپذیر و گاهی دردناک است. در نهایت، گوینده از معشوق می‌خواهد تا او را به یک مسیر واحد هدایت کند.
با من چو گل شکفته باشی گه گهگاهی باشی چو کارد با گوشت تبه
هوش مصنوعی: اگر با من مانند گلی باز باشی، گاهی هم میتوانی مانند کاردی باشی که به گوشت آسیب میزند.
روزی همه آری کنی و روزی نهیک ره صنما بنه مرا بریک ره
هوش مصنوعی: روزی خواهی گفت که دلت با من است و روز دیگر برعکس، ای عشق، مرا یک بار بر سر مسیری قرار بده.