شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به دوستش می‌گوید که چرا بدون دلیل از او دوری می‌کنی و نمی‌توانی او را ببینی. او تاکید می‌کند که هیچ جرم و گناهی از او سر نزده است و از برخورد دوستش شگفت‌زده است. در نهایت، شاعر به او می‌گوید که این رفتار شبیه به ترس از نیش حیوانی است و از او خواستار نزدیکی و صمیمیت بیشتر است.
ای دوست مرا دید همی نتوانیبیهوده چرا روی ز من گردانی
هوش مصنوعی: ای دوست، چرا بیدلیل از من روی برمیگردانی وقتی میدانی که من تو را میبینم؟
بی جرم و جنایتی که از من دانیچون پیر خر از نیش، ز من ترسانی
هوش مصنوعی: من هیچ گناه و خطایی ندارم که تو از آن خبر داشته باشی، اما با این حال مثل جَلدنپیر، به من نیش میزنی و مرا میترسانی.