شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به دوست نزدیک و عزیز اشاره دارد که اگرچه از دیدگان پنهان است، اما محبت و دوستی او همیشه در قلب شاعر وجود دارد. شاعر از این دوست می‌خواهد که در روزی خاص او را در کنار خود ببیند و ابراز می‌کند که حتی اگر تا قیامت هم از او دور باشد، دوستیش را فراموش نخواهد کرد.
ای دوست تر، از دو دیده و بیناییای آنکه ز پیش چشم ناپیدایی
هوش مصنوعی: ای دوست، تو از دو چشم و دیدگانی که فراتر از چشمها و دید ماست و خودت از نظر پنهانی.
آن روز که آمدی مرا درباییگر تا به قیامت تو غذانی (؟) نایی
هوش مصنوعی: روز که تو به سراغم آمدی، اگر تا قیامت هم مرا فراموش نکنی و همیشه در کنارم باشی، برای من معنا و دستور زندگی خواهد داشت.