شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس تنهایی و عدم ارتباط عمیق با دیگران است. شاعر اشاره می‌کند که تنها چیزی که برایش وجود دارد، قرآن است که به آن استناد می‌کند. این نشان‌دهنده جستجو و وابستگی او به معنویت است.
زو دوسترم هیچ کسی نیست و گر هستآنم که همی گویم پازند قرانست
هوش مصنوعی: از دوستی جز خودم کسی نیست و به خاطر همین، من آن را بهترین می‌دانم که همیشه می‌گویم مانند قرآن است.