شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و حسرت‌های خود نسبت به عشق و معشوق می‌پردازد. او از ناامیدی و بی‌قراری‌های خود سخن می‌گوید و تصورات خیالی را که درباره معشوق خود دارد، توصیف می‌کند. شاعر به جستجوی حقیقت و پیغام عشق در دنیای بی‌رحم و گذرای خود اشاره می‌کند و به دنبال آرامش و نزدیکی به معشوقش است. همچنین، او به تضاد میان آرزو و واقعیت و تأثیرات آن بر روح و روان خود می‌پردازد و در نهایت، به عدم وجود آرامش در زندگی‌اش اشاره می‌کند.
گر به عرض آرد تمنا حسرت ناکام راشوخی مطلب شود خمیازه موج جام را
هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد به طور جدی درباره حسرت و ناکامی صحبت کند، این موضوع به یک شوخی تبدیل میشود و در نهایت مانند یک خستگی و بیحوصلگی جلوه می‌کند.
شوق بسمل دم به دم از بی‌قراری‌های مامی‌کشد یک سر در آغوش تپش آرام را
هوش مصنوعی: هر لحظه عشق و شوق ما مانند زخمی، به شدت در وجودمان حس میشود و ما را به سمت آرامش و تپش قلبی میکشاند.
شهرت کان عقیق از هستی ما شد عدمکز نگین ما شنیدن نیست هرگز نام را
هوش مصنوعی: شهرت سنگ عقیق از وجود ما به وجود آمده است، با این حال از وجود ما هیچ نامی نمیشود شنید.
مطلب نایاب را شد خانه عنقا وطنتا کجا جولان نمایی توسن اوهام را؟!
هوش مصنوعی: مطلبی که یافتن آن دشوار است، مانند خانهای از جنس افسانه است. تا چند وقت میخواهی به خیالپردازی و تصوراتت ادامه دهی؟
در دلم ساز بم و زیر جنون یکسان بودامتیازی نیست در آیینه از در بام را
هوش مصنوعی: در دل من، صدای ساز و دیوانگی به یک شکل بود و هیچ تفاوتی ندارد. در آینه، مانند در بام، همه چیز یکسان دیده میشود.
هر زمان عزم حریم و طوف کویش می‌کنمبسته‌ام از رفتن دل سوی او احرام را
هوش مصنوعی: هر زمان تصمیم میگیرم که به حرم و کوی او بروم، با دل شیدا به سفر میروم و خود را آماده میکنم برای این سفر مقدس.
محرم رازی نمی‌یابم درین بازار دهرکیست از ما تا رساند سوی او پیغام را؟!
هوش مصنوعی: در این دنیای پرهیاهو کسی را نمیشناسم که بتواند پیام من را به او برساند؛ در این میان، هر کس در تلاش است تا راز یا خبری را در این بازار مشغلهها پیدا کند.
امشب آن بدر منیر از خانه بیرون شد مگر؟!ز اول شب تا سحر بینی تو ماه تام را!
هوش مصنوعی: امشب آیا آن ماه روشن از خانه خارج شده است؟! از ابتدای شب تا سحر میتوانی ماه کامل را ببینی!
چشم پوش از روی او باشد دماغت را خللمی‌رسد هردم زیان از روشنی سرسام را!
هوش مصنوعی: اگر از نگاه او غافل شوی، باعث میشود که به تو آسیب برسد و هر لحظه از روشنایی خود به ضرر میافتی.
پختگان مهر برگیرند از نخل مرادلذتی نبود به دندان میوه‌های خام را!
هوش مصنوعی: کسانی که تجربه و پختگی دارند، از درخت آرزوها میوه میچینند، ولی هیچ لذتی از خوردن میوه‌های نارس و خام نمیبرند.
ای گدا اکنون ز چین ابروی دونان گذرتا کجا خواهی کشیدن منت ابرام را؟!
هوش مصنوعی: ای گدا، حالا که از چین ابروهای بیارزشان عبور کردی، تا کی میخواهی منت سختیها و مصیبتها را بر دوش تحمل کنی؟
شب‌روان دل به شهرستان زلفش می‌روندکی بود فکر عسس رندان دُردآشام را؟!
هوش مصنوعی: در شب، دلهای عاشقان به زلف او میرسد و کسی به فکر نگهبانان یا رقبای این شگفتیهای عیش و حیات نیست.
از تپش طغرل دلم را اضطرابی کم نشددر قفس آرام نبود صید وحشت رام را!
هوش مصنوعی: از صدای پرندهای که در قفس است، دل من همچنان نگران و مضطرب باقی ماند. در این قفس، شکار وحشت ناتوان و آرامی ندارد.