شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یاد زلف معشوق خود می‌افتد و احساساتش را نسبت به او بیان می‌کند. او از غم جدایی و تنهایی صحبت می‌کند و بر محبوبی که دلش را شکسته، اشاره می‌کند. شاعر همچنین به زیبایی معشوق و تاثیر او بر دیگران اشاره دارد و می‌گوید که عشق او مانند گلی است که باید در بهار شکوفا شود. در کل، شعر بیانگر عواطف عمیق عاشقانه و حسرتی است که ناشی از جدایی است.
شبی در خاطرم زلف تو آمدخیال نافه از یادم برآمد
هوش مصنوعی: یک شب در یادم تصوری از موهای تو شکل گرفت که یاد عطر دلانگیز آن از ذهنم رفت.
کشا امروز ابواب تبسمشب هجرانت ای ظالم سرآمد!
هوش مصنوعی: امروز درهای شادی و خنده را باز کن؛ زیرا دوران سختی و دوری از تو به پایان رسیده است. ای بیرحم، دیگر نمیتوانم تحمل کنم!
برآمد از دلم غم‌های عالمغم عشق تو تا در دل درآمد
هوش مصنوعی: از دل من غم‌های جهانی برمیخیزد و غم عشق تو آنقدر در دل جا میگیرد که تمام آنها را تحتالشعاع قرار میدهد.
به رغم من زدی با غیر تیریخدنگ بر نشان من نیامد
هوش مصنوعی: با وجود اینکه من زخم خوردم و درد میکشم، کسی به کمکم نیامد و توجهی به حال من نکرد.
شود باغ از خزان تا حشر ایمناگر بر جانب گلشن خرامد
هوش مصنوعی: اگر در مسیر گلستان قدم بردارد، هرچند در فصل پاییز باشد، باغ تا روز قیامت از خطرات و آسیبها محفوظ خواهد ماند.
فتاد آوازه حسنت به عالمز تخت دلبری یوسف‌فر آمد
هوش مصنوعی: آواز زیبایی تو در دنیا پیچید و همه جا ورد زبانها شد، مانند زیبایی یوسف که دلها را مجذوب خود کرد.
کشد بیرون گهرهای معانیبه هرجا چنگل طغرل درآمد!
هوش مصنوعی: هر جا که طغرل برزیده میشود، معانی ارزشمندی به بیرون کشیده میشود.