شمارهٔ ۲۲۴
هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه، درباره زیبایی و دلربایی معشوق و تاثیر عمیق او بر شاعر است. شاعر با توصیف لب‌های لعل و قامت خوشبوی معشوقش، خود را به بلبل گلی تشبیه می‌کند که در گلشن عشق می‌خواند. زلف مشکی معشوق به دور ماهش پیچیده و باعث شده که شاعر از صبر و طاقت خود خارج شود. در این شعر به حسرت و دلتنگی هم اشاره می‌شود و به زیبایی‌های طبیعت نیز پرداخته شده است. شاعر از شوق و شور خود در محفل‌ها می‌گوید و تأثیر نگاه معشوق را بر دیگران نیز به تصویر می‌کشد. در نهایت، اشاره‌هایی به فرار و پرواز پرندگان از زیبایی معشوق و احساسات عمیق شاعر نسبت به او وجود دارد.
لبت لعل و قدت طوبی رخت گلمنم در گلشن حسن تو بلبل
هوش مصنوعی: لب‌های تو مانند لعل و قامتت مانند درخت طوبی است، و من در باغ زیبایی تو مانند بلبل هستم.
به دور مه فکندی زلف مشکینکشیدی خط بطلان تسلسل
هوش مصنوعی: تو با زلف مشکین خود که مانند هالهای دور ماه را فرا گرفته، خط بطلانی بر تسلسل و پیوستگی امور کشیدی.
ازآن روزی که دیدم روی خوبتشدم از طاقت و صبر و تحمل!
هوش مصنوعی: از زمانی که چهره زیبایت را دیدم، دیگر نتوانستم صبر و تحمل کنم!
قدت اندر چمن شد جلوه‌آرابه طوبی طعنه زد در باغ صلصل
هوش مصنوعی: قد تو در باغ چمن زیبا و دلنشین جلوهگر شد و درخت طوبی به زیباییات معترض شد.
رسید از نکهت زلفت به گلشنز حسرت شد پریشان حال سنبل
هوش مصنوعی: زلفهای تو به بوی خوش خود بر گلشن رسید و گلابی که سنبل باشد، از روی حسرت به شدت پریشان و آشفته حال شد.
به یاد لعل تو دارد به محفلصراحی از زبان باده قل قل
هوش مصنوعی: در یاد لب‌های سرخ تو، جام عمر پر از شراب به آرامی میجوشد و صدای قلقل آن به گوش میرسد.
هر آن سر را که سودای تو باشدنباشد میل او با ساغر مل
هوش مصنوعی: هر کسی که در دلش عشق تو باشد، دیگر علاقهای به نوشیدن از میگساری نخواهد داشت.
به میل سایه مژگان آهوکشیده نرگست کحل تغافل
هوش مصنوعی: چشمهای زیبا و کشیدهات مانند سایه مژگان آهو، به صورتی دلربا مانند کحلی است که به طور غیرمستقیم نشاندهنده بیتوجهی و رازآلود بودن توست.
ادافهمان چو تیهو در گریزندبه هر جانب کند پرواز طغرل
هوش مصنوعی: چندین پرنده مانند تیهو در حال فرار به سمتهای مختلف پرواز میکنند، درست مانند طغرل که به سوی آسمان میرود.