شمارهٔ ۲۵۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عمق احساسات و عشق خود اشاره می‌کند. او در بند زلف محبوب خود اسیر است و تمام زندگی‌اش به خاطر وصال او معنا پیدا می‌کند. او حتی از مرگ به خاطر عشقش نمی‌ترسد و اگر آب حیات را هم بیاورند، آن را نمی‌نوشد، زیرا تنها خواسته‌اش دیدن معشوق است. شاعر به سرنوشت تلخی که از ابتدا برایش نوشته شده نیز اشاره می‌کند و بیان می‌کند که نمی‌تواند در برابر عشق بی‌توجه باشد. در نهایت، او جز عشق محبوب خود، به هیچ چیز دیگری در زندگی اهمیت نمی‌دهد.
گرفتار کمند آن خم زلف بناگوشمحباب‌آسا به سودای خیالش خانه‌بردوشم!
هوش مصنوعی: من در دام زیباییهای موهای آن معشوق گرفتار شدم و مثل حبابی در حال پرواز، خانهبهدوش و در آرزوی او هستم.
ادیبا با من از درس خرد دیگر مگو حرفیچو مجنون در خیال طره لیلی بود هوشم!
هوش مصنوعی: ای ادیب، دیگر از درس و دانش سخن مگو، زیرا من مانند مجنون در خیال زیبایی لیلی هستم و فقط به آن فکر میکنم!
نمی‌خواهم به غیر از دولت دیدار وصل اواگر فرزند خورشید فلک آید در آغوشم!
هوش مصنوعی: من صرفاً میخواهم با خوشبختی و زیبایی مرتبط با وصل او زندگی کنم و هیچ چیز دیگری برایم مهم نیست، حتی اگر فرزند خورشید به آغوشم بیاید.
مرا از زندگی بهتر که مردن در تمنایشگر در جام جم آب حیات آید نمی‌نوشم!
هوش مصنوعی: زندگی برای من بهتر از مردن است، حتی اگر در زندگی جاودانه نیز به دنبال آب حیات باشم، باز هم نمی‌خواهم آن را بنوشم.
همین شد سرنوشت قسمت روز ازل با منقضا از حلقه‌ای داغ غلامی کرد در گوشم!
هوش مصنوعی: سرنوشت من از روز ازل تعیین شده بود و قضا و قدر مانند یک حلقه داغ، گوش من را به عنوان یک غلام به خود وابسته کرد.
نباشد درخور من هیچ لاف نغمه شوقشز تشویر حرارت‌های عشق یار در جوشم
هوش مصنوعی: هیچ کلامی در شأن من نیست که بیانگر شور و شوقی باشد که از عشق محبوب در دل دارم و در وجودم جریان دارد.
خوشا در پیکر من کسوت خاک درش طغرلبه جای پیرهن جز او ز عالم چشم می‌پوشم!
هوش مصنوعی: در وجود من، لباس خاکی به زیبایی وجود دارد و مانند طغرل (پرندهای زیبا) به جای پوشاک، درونم را زینت میبخشد. جز او، دیگر چیزهایی از جهان را نمیبینم و چشم بر آنها میبندم.