شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: غزل اشاره به نادانی انسان در استفاده از عمرش دارد. شاعر نگرانی خود را از این می‌نماید که افراد به ارزش واقعی عمر خود آگاه نیستند و زمانی که با حقیقت مرگ مواجه می‌شوند، می‌فهمند که نمی‌توانند از گذشته توبه کنند. در واقع، عمر به باد رفته و فرصتی برای جبران باقی نمی‌ماند.
ای داده به باد عمر از نادانیتو قیمت عمر خویش کی می‌دانی؟!
هوش مصنوعی: ای کسی که عمرت را به خاطر نادانی به باد میدهی، تو چه زمانی ارزش عمر خود را خواهی فهمید؟
فردا که به زیر خاک تنها مانیگویی که کنم توبه ولی نتوانی!
هوش مصنوعی: فردا که در زیر خاک قرار خواهی گرفت و تنها خواهی بود، میگویی که میخواهم توبه کنم، اما نمیتوانی این کار را انجام دهی!